Θα ήθελα να ξεκινήσω ευχαριστώντας την Νάντια Βαλαβάνη που με την εξαιρετική της δουλειά για το Μπρέχτ μας γνωρίζει και μας φέρνει κοντά σε τόσο ουσιαστικά πράγματα, όπως και η ταινία που παρακολουθήσαμε.
Νομίζω ότι η Νάντια είναι η πλέον κατάλληλη, εκτός όλων των άλλων, για να κάνει και τη σύνδεση του αισθητικού μέρους με το πολιτικό. Γι’ αυτό εγώ θα ήθελα να περιοριστώ σε ορισμένα πιο πεζά πολιτικά ζητήματα και να εστιάσω σε ορισμένες πτυχές της κρίσης
