Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών κρίνεται αρνητικό. Θα ήθελα να σημειώσω ότι σ’ αυτές τις εκλογές δεν συζητήθηκε το κεντρικό πολιτικό ζήτημα της κρίσης, στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Και επίσης δεν συζητήθηκε το σύγχρονο αδιέξοδο της Ε.Ε. και του σχεδίου πολιτικής ενοποίησής της. Αυτές οι ευρωεκλογές στην ουσία ήταν το πρώτο μέρος μιας αντιπαράθεσης σε εθνικό επίπεδο. Ή, αν θέλετε, η εισαγωγή σε μια προεκλογική περίοδο που συνεχίζεται και εκτυλίσσεται καθημερινά.

Αυτά τα αναφέρω γιατί ακούγονται πολλά σχετικά με ευρωπαϊκά ή αντιευρωπαϊκά πρόσωπα, ευρωπαϊκούς ή αντιευρωπαϊκούς προσανατολισμούς κ.λπ. Κι επειδή στις μέρες μας η εικόνα είναι αυτή που έχει υποκαταστήσει την έννοια, και δυστυχώς και την πραγματικότητα, θα ήθελα να βάλω μερικά στοιχεία αυτής της πραγματικότητας:

Το πρώτο σημείο: Η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας, από το 2004 υποστήριξε το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζοντας πολύ καλά και τα πολιτικά πρόσωπα και τις αντιφάσεις αυτού του ενωτικού εγχειρήματος, αλλά και του Συνασπισμού πιο συγκεκριμένα. Κάθε ενωτικό εγχείρημα έχει θετικό πρόσημο. Όταν προσδιορίζεται από την ανάγκη και όταν θέτει στόχους με σκοπό να υπηρετήσει τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού. Εμείς σαν Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας, πιστεύαμε και πιστεύουμε ότι για να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα και στην κοινωνία, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να αλλάξουν τα πράγματα στην Αριστερά. Δεν θεωρήσαμε, ούτε θεωρούμε, ότι οι γενικές θέσεις και απόψεις μας είναι αυτές οι οποίες θα προταχθούν σ’ ένα οποιοδήποτε ενωτικό εγχείρημα. Οι θέσεις μας κι οι απόψεις μας ήταν γνωστές από το 2004, και στην τότε ηγεσία του Συνασπισμού και στους βουλευτές του Συνασπισμού που εκλέχτηκαν το 2004 και στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ που αναδείχτηκε το 2007. Εμείς όμως σ’ όλη αυτή τη διάρκεια της κοινής ενωτικής προσπάθειας, αυτού του εγχειρήματος, εκφραστήκαμε και εκφραζόμαστε με βάση τα συμφέροντα του ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο κάναμε και σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου και ως ΚΟΕ αλλά και εγώ προσωπικά σαν υποψήφια. Έχουμε δηλώσει και είναι γνωστό, αλλά να το επαναλάβουμε, ότι σεβόμαστε απολύτως το πλαίσιο, τις διακηρύξεις, τις θέσεις του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Το δεύτερο σημείο: Η υποψηφιότητα της ΚΟΕ στο πρόσωπό μου χτυπήθηκε δημοσίως, χτυπήθηκε πάρα πολύ πριν την προεκλογική περίοδο, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου και δυστυχώς συνεχίζεται κάτι τέτοιο και σήμερα. Στην ουσία δεν χτυπιέται το πρόσωπό μου, χτυπιέται το ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Η επίθεση αφορά το εγχείρημα γενικά της ριζοσπαστικής και ενωτικής αριστεράς. Και δυστυχώς θέλω να πω ότι σ’ αυτή την επίθεση είναι, αντικειμενικά, μαζί συγκροτήματα, συντηρητικοί πολιτικοί παράγοντες, η ακροδεξιά, όπως και τμήμα ανθρώπων που αυτοανακηρύσσονται ανανεωτικοί και αριστεροί, ξεχνώντας ότι έκαναν χρόνια να ξεφύγουν από το 1,5% έχοντας φιλοευρωπαϊκές θέσεις ακόμα και σε ευνοϊκό περιβάλλον, όταν η Ευρώπη και το ευρωπαϊκό ιδεώδες είχε και μία αίγλη.

Τέλος, θεωρώ ότι πρέπει να σταματήσει ο εμφύλιος πόλεμος, ο οποίος υπάρχει μέσα στην Αριστερά, αν θέλει να λέγεται Αριστερά. Γιατί σε περιόδους κρίσης, το άμεσο, το καθοριστικό καθήκον που έχει η Αριστερά είναι να ενώσει τους εργαζόμενους, τους νέους και όλους όσους χτυπιούνται από την κρίση. Ενώνοντας πρώτη η ίδια τα τμήματά της, παρ’ όλες τις διαφορές τους, οι οποίες είναι δευτερεύουσες μπροστά στην κρίση.

Και γνωρίζουμε πως είμαστε επικίνδυνοι για το σύστημα τον δικομματισμό τους τραπεζίτες τους εφοπλιστές  το  μειοψηφικό 10% που κυβερνάει με τον δικομματισμό του πάνω από 30 χρόνια. Αυτή την αριστερά θέλουμε να χτίσουμε μια μεγάλη αριστερά χρήσιμη για τα συμφέροντα και τις ανάγκες των πολλών επικίνδυνη για τους  σημερινούς κυβερνώντες για τα κόμματα του πλούτου 

Πάρτε το απόφαση. Όσα κόλπα κι αν κάνετε ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγει ισχυρός και από τις κάλπες.

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ήδη ισχυρός στις καρδιές και στο μυαλό του κόσμου. Κι αυτό δεν μπορείτε να το ξεριζώσετε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι  ριζοσπαστικός σύγχρονος  και ενωτικός  και το ‘χει αποδείξει  στους  νέους ανθρώπους. Αυτούς που αγωνίστηκαν  το Δεκέμβρη που αγωνίστηκαν για το δικαίωμα στην δωρεάν παιδεία. Αυτών που πλημμυρισμένοι από τη οργή για τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου, βγήκαν δρόμους, διαδήλωσαν έξω από αστυνομικά τμήματα σε όλες μα όλες τις πόλεις τις Ελλάδας. Αυτών που πάλεψαν για να υπερασπίσουν το άρθρο 16 και κατάφεραν να στείλουν στα σκουπίδια τη συνταγματική αναθεώρηση, που ετοίμαζαν σε αγαστή συνεργασία Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ισχυρός στις καρδιές και το μυαλό των εργαζομένων. Αυτών των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, που βγήκαν στο δρόμο για να φωνάξουν ΟΧΙ στο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο. Αυτών των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που υπέγραψαν για να γίνει δημοψήφισμα. Αυτών των ανθρώπων που νοιώθουν απογοητευμένοι, πουλημένοι, όταν η δικομματική ηγεσία της ΓΣΕΕ υπογράφει μαζί με το ΣΕΒ τις αυξήσεις όσο ένα κουλούρι στο μισθό των εργαζομένων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υπαρκτός νεανικός κινηματικός χρήσιμος   σε όλους  αυτούς που δεν έχουν φωνή,  που δεν έχουν έκφραση. Των νέων εργαζομένων, της γενιάς των 700 και 500 ευρώ, που δουλεύουν χωρίς ασφάλιση στα stage, στα call centers, στο μηχανάκι, κούριερ, μια ζωή μέσα στο καυσαέριο και την ανασφάλεια αλλά χωρίς ένσημα. Των απολυμένων του κάθε Λαναρά, της κάθε SIEMENS . Των συμβασιούχων και όλων όσων δουλεύουν με μπλοκάκι  -και βλέπουμε στον ΟΣΕ να προωθείται μια ακόμη αντεργατική αναδιάρθρωση με τους 55-ρηδες να βγαίνουν όχι στη σύνταξη αλλά στο μπλοκάκι. Δεν είμαστε καθόλου υπερβολικοί όταν λέμε ότι ο νεοφιλελευθερισμός μας γυρίζει στο μεσαίωνα. Κι είμαστε περήφανοι, που το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, το κοσμούν με τη συμμετοχή τους, άνθρωποι που προέρχονται από τα stage, από τους κούριερ, από τους εργαζόμενους που βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα, στην υφαντουργία και στον ΟΛΠ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι  μέσα, στις καρδιές και το μυαλό των αγωνιζόμενων γυναικών. Όλων αυτών που εμπνέονται από το παράδειγμα της ηρωικής γυναίκας, μετανάστριας και συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα. Όλων αυτών που πρώτες πλήττονται από τις απολύσεις, την ανεργία, την ελαστικοποίηση της εργασίας.  Όλων αυτών που αγανακτούν γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση, στα πλαίσια τάχα της ισότητας, μας εξισώνει με τους άνδρες αλλά μόνο στις υποχρεώσεις, αυξάνοντας τα όρια συνταξιοδότησης μας από 5 μέχρι 17 χρόνια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι  κινηματικός ενωτικός και αποτελεσματικός  σε όλους τους αγώνες για το περιβάλλον. Γιατί δεν είμαστε  οικολόγοι των μίντια, οικολόγοι φιλικοί στους επιχειρηματίες και στο δικομματισμό. Δώσαμε μάχες για το περιβάλλον όλα αυτά τα χρόνια. Και κερδίσαμε πολλές. Δώσαμε μάχες, μέσα από τα κινήματα των πολιτών και χαλάσαμε τα περιβαλλοντοκτόνα σχέδια τους. Σταματήσαμε το Λιθάνθρακα, σταματήσαμε στον Ελαιώνα το μπλοκ της τσιμεντοποίησης -Βωβός και Κακλαμάνης αλλά μην ξεχνάτε ότι τη ρύθμιση τη ψήφισαν από κοινού στη Βουλή ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ. Τους σταματήσαμε στο Βατοπέδι της Κρήτης, στο έγκλημα με τα θηριώδη ξενοδοχεία και τα γκολφ στο Κάβο Σίδερο στην Κρήτη. Δεχθήκαμε κατά τόνους τα δακρυγόνα των ΜΑΤ στον αγώνα για να σταματήσει επιτέλους το αίσχος με τη λυμματολάσπη στη χωματερή. Να σταματήσει επιτέλους η Δυτική Αθήνα να είναι ένα ηφαίστειο περιβαλλοντικών προβλημάτων έτοιμο να εκραγεί

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι γνωστό σε  όλους τους αγωνιζόμενους ανθρώπων σ’ αυτήν τη χώρα πως ήταν η μόνη αντιπολίτευση στην πιο αντιλαϊκή κυβέρνηση που είχαμε ποτέ από τη μεταπολίτευση και μετά. Γιατί όλες και όλοι γνωρίζουν ότι αγωνίστηκε με όλες του τις δυνάμεις, όταν τη ίδια στιγμή το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου έκανε πλάτες στην κυβέρνηση και βέβαια δεν έκανε ποτέ ουσιαστική αντιπολίτευση -ήταν αυτό το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου η χειρότερη δυνατή αντιπολίτευση που έχει υπάρξει από την μεταπολίτευση.

Σ’ αυτήν την  κυβέρνηση και σ’ αυτήν  αντιπολίτευση, στο δικομματισμό, στα δύο όμοια κόμματα του πλούτου, αλλά και της ανεργίας, των απολύσεων, της ακρίβειας, της μίζας, της διαφθοράς και των ΜΑΤ χρειάζεται να στείλουμε ηχηρό μήνυμα στις 7 Ιούνη.

Φίλες και φίλοι της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Ο καλύτερος τρόπος για να σταλεί αυτό το μήνυμα είναι η ενεργητική υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, της ενωτικής Αριστεράς. Της Αριστεράς που είναι χρήσιμη στο λαό και επικίνδυνη για τα μεγάλα συμφέροντα. Γιατί  δεν είναι όλοι ίδιοι. Είναι ίδιοι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, είναι  αγαπημένοι και κατοικούν  στο ίδιο σπίτι ΝΔ και ΛΑΟΣ. Είναι ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ που πέντε χρόνια βρίσκεται στην αντιπολίτευση  μέσα και έξω από την βουλή;

Και απευθύνομαι σε κάθε πολίτη, σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, που βλέπει με αηδία την κεντρική πολιτική σκηνή των σκανδάλων και των ίδιων  πολιτικών και σκέπτεται να πάει τη μεθεπόμενη Κυριακή για μπάνιο.

Του λέμε: μην τους αφήνεις ατιμώρητους, μην τους αφήνεις να επιβάλλουν τη σαπίλα  τους. Θέλουν να σε διώξουν από την πολιτική. Θέλουν να σου στερήσουν τη φωνή. Θέλουν αυτοί και τα συμφέροντα που υπηρετούν να αποφασίζουν αυτοί για τη δική σου τύχη. Μην μείνεις  αμέτοχος για τις αποφάσεις που αφορούν την ίδια σου τη ζωή. Με δύο λόγια θέλουν να μας κάνουν αμερικανάκια. Άβουλα, χαζοχαρούμενα, μοιρολατρικά, αμερικανάκια. Βυθισμένα στην Τιβι και στον καναπέ.

Όχι, φίλε και φίλη, μην τους κάνεις τη χάρη.

Δεν έχεις την πολυτέλεια να τους κάνεις τη χάρη.

Δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις μόνη και μόνος σου τις συνέπειες της πολιτικής τους, δεν μπορείς να τις αποφύγεις. Μην έχεις αυταπάτες. Όταν διαλύουν την Παιδεία, όταν διαλύουν την Υγεία, όταν βουλιάζουν τα Ταμεία, για τα οποία εσύ η ίδια ή ο ίδιος έχεις πληρώσει εισφορές, αυτές τις πολιτικές τις βρίσκεις ή θα τις βρεις μπροστά σου. Θα τις βρουν τα παιδιά σου. Όταν οι μισθοί γίνονται σαν χαρτζιλίκι, όταν το 25% των μισθωτών παίρνει κάτω από 750 ευρώ, όταν το 80% των συντάξεων είναι κάτω από 750 ευρώ, όταν η ακρίβεια τρώει τον ιδρώτα σου, αυτό είναι η πειστική πραγματικότητα που ζουν εκατομμύρια άνθρωποι στην Ελλάδα. Ακόμη κι αν είσαι κάπως έξω από αυτή τη ζώνη αύριο σίγουρα θα είσαι μέσα. Γιατί η κρίση βαθαίνει. Και  προετοιμάζονται για πιο σκληρά μέτρα  με τις οδηγίες του κάθε Αλμούνια και Μπαρόζο του  κάθε ΔΝΤ. Πάγωμα μισθών αύξηση φόρων  απολύσεις  ιδιωτικοποιήσεις. Αυτή είναι η βαρβαρότητα κ. Παπανδρέου και όχι  τα ανέξοδα λόγια τα μεγάλα και τα ψεύτικα

Μην έχεις αυταπάτες ότι μπορείς με ατομικό τρόπο να αποφύγεις τις συνέπειες από τις πολιτικές του δικομματισμού και του νεοφιλελευθερισμού. Αυτό δεν γίνεται. Εκείνο που μπορεί αν γίνει είναι να ανατρέψεις αυτές τις πολιτικές, είναι να ανατρέψουμε όλες και όλοι μαζί  το στημένο σκηνικό.

Δώστε και με την ψήφο σου  τη συμβολή σου στην κοινή υπόθεση. ΝΑΙ μπορούμε ν’ αλλάξουμε τα πράγματα.

Όλες και όλοι μαζί. Ας γίνει το πρώτο βήμα στις 7 Ιούνη

Γι’ αυτό καλούμε όλους τους πολίτες να ψηφίσουν και να τιμωρήσουν τα δύο ίδια κόμματα, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ

Που μαζί μας έκαναν όλους εμάς φτωχότερους

Που μαζί έκαναν τους πλούσιους πλουσιότερους

Που μαζί κατεβάζουν τη φορολογία των κερδών και του πλούτου, από το 51% πριν 10 χρόνια στο 25% σήμερα

Που μαζί αυξάνουν τη φορολογία των λαϊκών στρωμάτων

Που μαζί χαρίζουν 28 δις στις τράπεζες, ενώ με αυτά τα λεφτά θα μπορούσαν να τις εθνικοποιήσουν και να φτιάξουν παράλληλα 275.000 θέσεις εργασίας

Που μαζί δημιούργησαν τη γενιά των 700 ευρώ

Που μαζί μαυρίζουν το μέλλον της νέας γενιάς

Που μαζί έφεραν την ελαστική εργασία, τους ενοικιαζόμενους εργαζόμενους, την εργασιακή φρίκη του 21ου αιώνα, την επιστροφή στο δουλεμπόριο

Που μαζί ευθύνονται για τα σκάνδαλα και την συγκάλυψη τους γιατί, όπως λέει ο λαός «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει»

Που μαζί φέρνουν σήμερα τη εβδομάδα των 3 ημερών, μισή δουλειά, μισός μισθός, μισή ζωή

Που μαζί λένε πάντα ΝΑΙ στους Αμερικάνους, ναι για τη Σούδα, ναι για το Άκτιο, ναι για να περάσουν και να βομβαρδίσουν τη Σερβία επί Σημίτη, ναι για να στείλουν όπλα μέσω Αστακού -ευτυχώς τους σταματήσαμε- στο Ισραήλ για να βομβαρδίσει τη Γάζα

Που μαζί λένε ΝΑΙ στην Ευρωσυνθήκη,  όταν σχεδόν όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί που ρωτήθηκαν είπαν βροντερό ΟΧΙ

Που μαζί λένε ΝΑΙ στο διαβόητο Σύμφωνο Σταθερότητας και σφίγγουν τη θηλειά στο λαιμό των εργαζομένων, μια είναι το Σύμφωνο Σταθερότητας, που δημιούργησε την Ευρώπη των 130 εκατομμυρίων φτωχών και των 20 εκατομμυρίων ανέργων, που μάλιστα το 2010 θα αυξηθούν εφιαλτικά σε 28,5 εκατομμύρια.

Που μαζί, συντηρητικοί και σοσιαλδημοκράτες στην Ευρώπη, λένε ΝΑΙ στον ακραίο δεξιό και νεοφιλελεύθερο Μπαρόζο, με τον Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, τον Γ. Παπανδρέου να συναινεί

Φίλες και φίλοι της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Ο ΣΥΡΙΖΑ  είναι η μόνη δύναμη, που τα λέει με το όνομα τους.

Χρεοκόπησαν. Το σύστημα τους σε παγκόσμια κλίμακα, είκοσι χρόνια μετά το τέλος της ιστορίας που διακήρυξαν, βυθίζεται σε μια βαθύτατη κρίση. Μια κρίση που θέλουν να μας πείσουν ότι δεν έχει αιτία, ότι είναι σαν ουρανοκατέβατη και πρέπει να την υποστούμε αδιαμαρτύρητα και μοιρολατρικά. Κρίση γενική οικονομική,  αξιών, πολιτιστική, περιβαλλοντική. Ε, ας μην τους αφήσουμε να μας φορτώσουν την κρίση τους.

Ας πείσουμε όλες και όλους να φωνάξουν δυνατά: Ή εμείς ή αυτοί. Να μην πληρώσουμε εμείς την κρίση τους.

Ας στείλουμε λοιπόν ένα μήνυμα αντίστασης και στις 7 Ιούνη

Ένα μήνυμα που θα είναι επίκαιρο και στις 8 Ιούνη. Τότε που η χειρότερη κυβέρνηση, η κυβέρνηση Καραμανλή, θα παρουσιάζει στην Ευρωπαϊκή Ένωση,  τα νέα σκληρά αντεργατικά πακέτα που έχει ήδη δεσμευτεί να λάβει, αλλά δεν τολμάει να τα ανακοινώσει προεκλογικά.

Αξίζει λοιπόν ένα ηχηρό μήνυμα σ’ αυτήν την κυβέρνηση .

Αλλά αξίζει ένα ανάλογο μήνυμα και στο ΠΑΣΟΚ, το άλλο θεμέλιο του δικομματισμού.

Σας είδαμε και σαν κυβέρνηση εδώ και δεκαπέντε χρόνια, σας είδαμε και σαν αντιπολίτευση.

Δεν πείθετε κανέναν ότι είστε εναλλακτική λύση, προς όφελος το λαού τουλάχιστον.

Καμιά αυταπάτη για το ΠΑΣΟΚ του Γ Παπανδρέου, είναι ουσιαστικά μια αντιγραφή του προηγούμενου Σημιτικού ΠΑΣΟΚ -ακόμα και στα πρόσωπα Δεν πρέπει να ξεχάσουμε τίποτα  γι αυτό  μην του δώσετε αυτήν την ευκαιρία.

Φίλες και φίλοι της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Πολλοί μας καλούν να διαμαρτυρηθούμε. Σωστό αυτό. Αλλά το πώς έχει σημασία, λέω εγώ.

Ψηφίζοντας πχ μια Αριστερά δογματική, αντιενωτική, γραφειοκρατική όπου ελέγχει σωματεία, που βλέπει εχθρούς στο κίνημα, που βρίζει και συκοφαντεί κάθε άλλη αριστερή δύναμη, που χαϊδεύει τα αυτιά των συντηρητικών νοικοκυραίων όταν γίνεται μια εξέγερση των νεολαίων, που παίρνει συγχαρητήρια από τον Κακλαμάνη, το μισό υπουργικό συμβούλιο και το ΛΑΟΣ;

Όχι βέβαια.

Αρκετά με τα μεγάλα λόγια, που στην κρίσιμη στιγμή, όπως το Δεκέμβρη, όπως με την Κούνεβα, αποδεικνύονται λόγια του αέρα. Δεν είναι χρήσιμη ψήφος αυτή.

Ούτε βέβαια είναι χρήσιμη η ψήφος σε μια Οικολογία, όπως αυτή που υπερπροβάλλεται τις τελευταίες μέρες από όλα τα μεγάλα ΜΜΕ.

«Σπρώχνουν» τους Οικολόγους Πράσινους για να οδηγήσουν τη δυσαρέσκεια σε ανώδυνα για το σύστημα πλαίσια. Είναι μια χαμένη  ψήφος Γιατί οι ίδιοι οι Οικολόγοι Πράσινοι, το έχουν δηλώσει κυνικά: θα συνεργαστούν με όποιο κόμμα βγει πρώτο στις εθνικές εκλογές για να γίνει κυβέρνηση. Και με το ΠΑΣΟΚ αλλά και με τη ΝΔ. Μπορεί να προκύψει έτσι κάτι θετικό για το λαό ή μόνον μία από τα ίδια;

Για τον κόσμο που αγωνίζεται και αγωνιά για το περιβάλλον δεν είναι χρήσιμη αυτή η ψήφος.

Μια ψήφος σε ένα μιντιακό μόρφωμα, που βρίσκεται έξω από τα κινήματα, και που πάει να οικοποιηθεί τους αγώνες και μάλιστα τους νικηφόρους αγώνες για το περιβάλλον, από τους οποίους είναι απόν.

Απόντες ήταν στον Ελαιώνα.

Εμείς συγκρουστήκαμε με τα μεγάλα συμφέροντα και νικήσαμε

Είμαι μια από τους 131 πολίτες, 130 μετά το χαμό του Χρίστου Παπουτσάκη, του εκδότη του ΑΝΤΙ, που προσφύγαμε στο ΣτΕ. Όλη η Ελλάδα γνωρίζει ότι ήταν μια σκληρή σύγκρουση, όπου στοχοποιήθηκαν και οι 130 πολίτες αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι και τα ονόματα μας σβήναμε από τα κουδούνια γιατί  μας είχανε κάνει στόχους σε χούλιγκαν.

Που ήταν τότε οι Οικολόγοι Πράσινοι;

Και σε τελική ανάλυση δεν γίνεται να είσαι υπέρ του περιβάλλοντος αλλά και να λες:

Ναι στο βομβαρδισμό της Σερβίας και μάλιστα με απεμπλουτισμένο ουράνιο.

Ναι στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις όπως στο Αφγανιστάν.

Ναι στο αντικομμουνιστικό μνημόνιο του Ευρωκοινοβούλιου.

Ναι στην Ευρωσυνθήκη.

Ναι στις ιδιωτικοποιήσεις, ειδικά στο χώρο της ενέργειας και της ανακύκλωσης.

Αυτά υποστηρίζουν οι Οικολόγοι Πράσινοι και το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα.

Ας μην μας κάνει λοιπόν εντύπωση γιατί ο επιχειρηματικός κόσμος τους στηρίζει

Για όλους αυτούς του λόγους στις 7 Ιούνη χρήσιμη ψήφος είναι η ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ

Ψήφος για μια άλλη προοπτική της χώρας και της κοινωνίας

Ψήφος καταδίκης του δικομματισμού

Ψήφος για μια άλλη Ευρώπη, χωρίς νεοφιλελευθερισμό, πόλεμο στρατιωτικοποίηση, ρατσισμό, καταστολή, ευρωφακέλωμα

Ψήφος για να αλλάξει η κατάσταση στην Αριστερά, υπέρ μιας ενωτικής Αριστεράς, για να αλλάξουν τα πράγματα στην χώρα και στη κοινωνία

Φίλες και φίλοι της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Για να γίνει ξανά η Αριστερά ελπίδα του λαού, για την μεγάλη αριστερά.

Όλες και όλοι αποφασιστικά στη μάχη.

Πόρτα -πόρτα, σπίτι -σπίτι, άνθρωπο τον άνθρωπο.

Να φτάσει παντού η φωνή και το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ.

Για να ξελασπώσουμε το μέλλον.

Νομίζω ότι η Νάντια είναι η πλέον κατάλληλη, εκτός όλων των άλλων, για να κάνει και τη σύνδεση του αισθητικού μέρους με το πολιτικό. Γι’ αυτό εγώ θα ήθελα να περιοριστώ σε ορισμένα πιο πεζά πολιτικά ζητήματα και να εστιάσω σε ορισμένες πτυχές της κρίσης

Το πρώτο σημείο που ήθελα να θέσω είναι ότι δεν πρέπει να κουραζόμαστε να λέμε, να αποδεικνύουμε και να αποκαλύπτουμε στο λαό ότι είμαστε μπροστά σε μια μεγάλη κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και σε μια χρεοκοπία του νεοφιλελευθερισμού. Ακούγεται λίγο ξύλινο. Και σίγουρα μπορεί να ειπωθεί αυτή η ουσία με πολλούς τρόπους ανάλογα με την περίσταση. Κι  ο Μπρέχτ μας το διδάσκει αυτό, καθώς απαντά με την ταινία που είδαμε στο «ξύλινο», ας το πω, ερώτημα ποιοι παράγουν τον πλούτο, αλλά και καθώς μας διδάσκει με την περίφημη μπροσούρα του ότι υπάρχουν «πέντε τρόποι για να πει κανείς την αλήθεια».

Ποια όμως είναι η ουσία αυτής της επισήμανσης; Η ουσία βρίσκεται στο να απαντήσουμε στην γενικευμένη προπαγάνδα όλων των μηχανισμών του συστήματος που θέλουν να μας πείσουν ότι η κρίση είναι ένα ουρανοκατέβατο γεγονός, κάτι σαν ακραίο καιρικό φαινόμενο – μια αρρώστια, μια επιδημία, που κι αυτά καθόλου τυχαία δεν είναι. Μοιάζει η κρίση να μην έχει αιτία και πολιτικούς και οικονομικούς υπεύθυνους. Ίσως να φταίνε κάποια ζωηρά και χωρίς συνείδηση γκόλντεν μπόυς. Και φυσικά απαγορεύεται οποιαδήποτε σύνδεση ανάμεσα στην κρίση και στο καπιταλιστικό σύστημα. Το σύστημα πρέπει να αθωωθεί. Με το σύστημα αυτό ολοκληρώνεται η ιστορία, φωνασκούσαν το 1989. Ο καπιταλισμός είναι το μόνο συμβατό με την ανθρώπινη φύση κοινωνικό σύστημα, διακήρυχναν τότε, το 1989 -μια σημαντική χρονολογία ανάμεσα στο 29 και το 2009. Θέλουν να αποφύγουν την αμφισβήτηση, την κριτική του συστήματος που θα ανοίξει τον προβληματισμό και την αναζήτηση ενός άλλου πραγματικά ανθρωποκεντρικού, δίκαιου και δημοκρατικού συστήματος.

Φυσικά τούτες τις μέρες είμαστε καταδικασμένοι να ακούμε και άλλες σαχλαμάρες για το πώς αντιλαμβάνονται το δίλλημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» οι φωστήρες της σοσιαλδημοκρατίας και ειδικά του ΠΑΣΟΚ στην χώρα μας.

Αποφεύγοντας να μιλήσουν για τα αίτια της κρίσης, επιχειρούν να αποκοιμίσουν τις κοινωνίες.

Ο ισπανός συγγραφέας Σαντιάγκο Αλμπα Ρίκο, σε ένα δοκίμιο αναφέρεται στην καπιταλιστική κρίση θέτοντας έτσι το ζήτημα:

Ας δούμε (λέει) πρώτα απ’ όλα τι δεν είναι καπιταλιστική κρίση.

*Το ότι 950 εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από πείνα αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.

*Το ότι υπάρχουν 4,75 δισεκατομμύρια φτωχοί σε όλο τον κόσμο, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.

*Το ότι υπάρχουν ένα δισεκατομμύριο άνεργοι σε όλο τον κόσμο, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.

*Το ότι πάνω από το 50% του παγκόσμιου οικονομικά ενεργού πληθυσμού εργάζεται σε επισφαλείς συνθήκες, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.

*Το ότι 45% του παγκόσμιου πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε νερό, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.

*Το ότι 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση στις πιο στοιχειώδεις υπηρεσίες υγείας, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.

*Το ότι 113 εκατομμύρια παιδιά δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση και 875 εκατομμύρια ενήλικες συνεχίζουν να είναι αναλφάβητοι, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.

*Το ότι 12 εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν κάθε χρόνο εξαιτίας απολύτως ιάσιμων ασθενειών, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.

*Το ότι 13 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο εξαιτίας της καταστροφής του περιβάλλοντος, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.

*Το ότι 16.306 είδη, μεταξύ των οποίων το ένα τέταρτο των θηλαστικών, απειλούνται με εξαφάνιση, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.

Ολα αυτά συνέβαιναν πριν από την κρίση. Τι είναι, επομένως, καπιταλιστική κρίση; Πότε αρχίζει μια καπιταλιστική κρίση;

Μιλάμε για καπιταλιστική κρίση όταν το να πεινάνε 950 εκατομμύρια άνθρωποι, το να διατηρούνται μέσα στη φτώχεια 4,75 δισεκατομμύρια άνθρωποι, το να παραμένει χωρίς νερό το 45% του παγκόσμιου πληθυσμού και χωρίς υπηρεσίες υγείας το 50%, το να λιώνουν οι πάγοι, το να αφήνουμε αβοήθητα τα παιδιά και το να αφανίζουμε τα δέντρα και τις αρκούδες ήδη δεν γεννάει αρκετό κέρδος για 1.000 πολυεθνικές και για 2,5 εκατομμύρια πολυεκατομμυριούχους.

Η σημασία της παρέμβασής του είναι ιδιαίτερα σημαντική: Γιατί εντοπίζει την αιτία της κρίσης στους κεντρικούς μηχανισμούς και νόμους του καπιταλιστικού συστήματος, το κέρδος και το κυνηγητό του κέρδους σαν κινητήριο μοχλό όλης της ιστορίας και των περιπετειών του καπιταλισμού. Και φαίνεται καθαρά ότι οι «λύσεις» που μαγειρεύουν έχουν στόχο να αποκαταστήσουν μια κανονικότητα ας μου επιτραπεί ο όρος αυτός στην αύξηση των κερδών, στη μάζα των κερδών. Για αυτό ο Σαντιάγκο Αλμπα Ρίκο θα τονίσει:

Οι λύσεις που προτείνουν και θα εφαρμόσουν οι κυβερνήσεις του πλανήτη διαιωνίζουν σε κάθε περίπτωση τη σύμφυτη με τον καπιταλισμό λογική της διεύρυνσης του κέρδους ως προϋπόθεσης φυσικής επιβίωσης: ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών, επιμήκυνση του χρόνου εργασίας, ελευθερία των απολύσεων, μείωση των κοινωνικών δαπανών, απαλλαγές για τους επιχειρηματίες.

Δηλαδή, αν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά είναι επειδή δεν πηγαίνουν χειρότερα. Δηλαδή, αν 950 εκατομμύρια πεινασμένοι δεν αρκούν για να εγγυηθούν αρκετό κέρδος, θα χρειαστεί να διπλασιαστεί αυτός ο αριθμός. Ο καπιταλισμός έγκειται σε τούτο: πριν από την κρίση καταδικάζει στη φτώχεια 4,75 δισεκατομμύρια ανθρώπινες υπάρξεις. Σε καιρούς κρίσης, και για να βγούμε από αυτήν, μπορούμε μόνο να αυξήσουμε το ποσοστό του κέρδους αυξάνοντας τον αριθμό των θυμάτων του.

Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση βρισκόμαστε και μάλιστα γνωρίζουμε πως σε άλλες μεγάλες κρίσεις η έξοδος από αυτές ήρθε μέσα από πολέμους, από απίστευτη καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και ανθρώπων, ήρθε μέσα από την κίνηση εκατομμυρίων ανθρώπων, την αλλαγή των συσχετισμών με τους αγώνες τους, τις θυσίες τους, τις εξεγέρσεις τους και τις επαναστάσεις.

Το τελικό συμπέρασμα Σαντιάγκο Αλμπα Ρίκο είναι ουσιαστικό και προτρέπει σε πολλές σκέψεις, αν και μοιάζει λίγο απαισιόδοξο:

Το πρόβλημα δεν είναι η κρίση του καπιταλισμού αλλά ο ίδιος ο καπιταλισμός.

Και το ζητούμενο είναι σε ποια καθημερινή ζωή, σε ποια κοινωνία, με ποια εξουσία, σε ποιο περιβάλλον θα βρεθούμε σαν άνθρωποι και πλανήτης μετά την κρίση.

Είμαστε μπροστά σε μια γενική κρίση. Κρίση οικονομική – κοινωνική – αξιών – πολιτιστική – Δεν υπάρχει πλευρά της κοινωνικής ζωής που να μένει έξω από την κρίση.

Ένα από τα καλά που παράγει η κρίση, είναι πως ξαναρχίσαμε να μιλάμε για τον σοσιαλισμό ή έστω για την ανάγκη υπέρβασης του καπιταλισμού. Το έστω αφηρημένο ακόμα σύνθημα «οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη» ή το «για τις ανάγκες των πολλών» που θέτει ο ΣΥΡΙΖΑ προϋποθέτουν συγκεκριμένους όρους για να το πετύχουμε, προϋποθέτουν ανατροπές συσχετισμών, προϋποθέτουν μια νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία, μια νέα πολιτική εξουσία, ένα νέο οικονομικό και παραγωγικό αλλά και πολιτιστικό σχέδιο για την κοινωνία.

Για να φτάσουμε έως εκεί, όμως, είμαστε υποχρεωμένοι να αναρωτηθούμε τι πρέπει να κάνουμε μέσα στην κρίση, πώς να αντιδράσουμε, πώς να οργανωθούμε.

Το αριστερό κίνημα δεν πρέπει να υποταχθεί σε μια μοιρολατρία και να περιοριστεί σε μια παθητική αμυντική στάση, όταν σε εκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη φαίνεται και μπορεί να εξηγηθεί η χρεοκοπία ενός συστήματος, όταν μπορεί να τεκμηριωθεί η ανάγκη για ένα άλλο κοινωνικό σύστημα. Με άλλα λόγια το αριστερό κίνημα μπορεί να υιοθετήσει μια στάση αισιόδοξη, την στάση της αισιοδοξίας της θέλησης και της πράξης για να φθάσει σε ένα άλλο στόχο αυτόν της ενεργητικής αντίστασης, της αλλαγής συσχετισμών, και ενός πρωταγωνιστικού ρόλου στην κοινωνία. Δηλαδή μπορούμε να αντικρύσουμε την καπιταλιστική κρίση σαν μια επικίνδυνη ευκαιρία για την συγκρότηση της ενότητας του εργατικού κινήματος και των εργαζομένων, για την συγκρότηση και ενότητα των εργαζομένων με άλλα στρώματα και κατηγορίες που πλήττονται. Εδώ δεν φτάνει μόνο η πράξη από το πιο μικρό όπως η αλληλοβοήθεια και η αλληλεγγύη, αλλά είναι αναγκαίος και ο προγραμματικός λόγος που θα λειτουργήσει σαν ενοποιητικό στοιχείο διαθέσεων, αναγκών και στόχων.

Όρος όμως για να γίνουν προχωρήματα σε αυτό το επίπεδο είναι η ενότητα θέλησης και δράσης της αντισυστημικής αριστεράς, της αριστεράς που αλλάζει την κατάσταση πραγμάτων, που αλλάζει τους συσχετισμούς και μετασχηματίζει τον κόσμο. Πριν λοιπόν από το όραμα του σοσιαλισμού όπως κι αν τον ορίσει ο καθένας- προϋποτίθεται μια αντισυστημική θέληση και δράση. Μια θέληση και δράση να υπερβούμε το σύστημα, να ξεπεράσουμε τον καπιταλισμό. Μέσα στην καπιταλιστική γενική κρίση το πρόβλημα, η εκφώνηση του προβλήματος, μπορεί να τεθεί πιο καθαρά και να γίνει κατανοητή από όσους πλήττονται (και όχι από την διανόηση): το πρόβλημα δεν είναι κρίση αλλά ο καπιταλισμός σαν σύστημα και μάλιστα αναχρονιστικό.

Υπάρχουν πολλές ιστορικές αναλογίες με προηγούμενες μεγάλες γενικές κρίσεις όπως αυτή του 1929-1933, αλλά υπάρχουν και πάρα πολλές διαφορές. Ο 20ός αιώνας ήταν αιώνας κρίσεων, πολέμων και επαναστάσεων. Άνοιξε με ένα τεράστιο ρήγμα στον παγκόσμιο καπιταλισμό που επέφερε η Οχτωβριανή επανάσταση και η σοσιαλιστική οικοδόμηση και έκλεισε με την επικράτηση των καπιταλιστικών σχέσεων σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ο 21ος αιώνας ανοίγει με το βάθεμα οι γενικής κρίσης του καπιταλισμού, με την άνθιση κινημάτων σε ολόκληρο τον κόσμο, με το ξέσπασμα έντονων αντιθέσεων στους κόλπους των κυρίαρχων δυνάμεων.

Η κρίση του 29 έπληξε με σφοδρότητα τα καπιταλιστικά κέντρα και επηρέασε μεγάλο μέρος του τότε κόσμου αλλά δεν άγγιξε την Σοβιετική Ένωση όπου κτίζονταν ένας άλλος κόσμος. Ο παγκόσμιος συσχετισμός δύναμης τότε ήταν πιο ευνοϊκός από αυτόν που έχουμε στις μέρες μας, αφού υπήρχε αριστερά και κομμουνιστικό κίνημα, υπήρχε συγκρότηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και όχι το σημερινό χάλι.

Σήμερα όμως η κρίση αγκαλιάζει ολόκληρο τον πλανήτη. Μπλέκει όλες τις περιοχές και δυναμώνει την αλληλεξάρτηση και των από πάνω και των από κάτω. Μια εξέλιξη σε μια περιοχή μπορεί να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις σε όλα τα κέντρα, μπορεί να τροφοδοτήσει εξελίξεις. Είδαμε πως η πρώτη εξέγερση μέσα στην κρίση, αυτή του Δεκέμβρη που ζήσαμε στην Ελλάδα, πόσο φόβισε όλους τους κυβερνώντες σε πολλές χώρες και πώς ακόμα κάνουν αναφορές στον κίνδυνο των εξεγέρσεων.  

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία: Η κρίση για τον αστικό κόσμο είναι μια περίοδος που υλοποιούν με ανάποδη κατεύθυνση ένα παλιό σύνθημα του κομμουνιστικού κινήματος, το «τάξη ενάντια στην τάξη». Επιτίθενται στην εργατική τάξη, επιτίθενται στη ζωντανή εργασία. Στη ζωντανή εργασία του χεριού και του μυαλού, όπως νομίζω ότι θα πρέπει να λέμε σήμερα που η παραγωγική διαδικασία είναι πιο σύνθετη και πολυδιασπασμένη. Αυτή η ζωντανή εργασία του χεριού και του μυαλού, μας το έδειξε αυτό καλά και η ταινία που είδαμε- είναι που πρέπει, για τους αστούς μας να φορτωθεί και την κρίση.

Θα έλεγα λοιπόν ότι το «τάξη ενάντια στην τάξη» αξίζει να δούμε στις σημερινές συνθήκες τι σημαίνει και τι συμβολίζει. Για να μιλήσουμε όμως σοβαρά με τέτοιους όρους έχουμε να διανύσουμε προηγουμένως ένα άλλο «στάδιο» ή να πετύχουμε έναν άλλο στόχο, πιο άμεσο, πιο επείγοντα, πιο αναγκαίο: Να οικοδομήσουμε το κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο εργαζομένων, νεολαίας και διανοουμένων. Οι σημερινές συνθήκες διαφέρουν πολύ από αυτές της δεκαετίας του 20-30.  Είναι εντελώς διαφορετική η κατάσταση του κινήματος, η κατάσταση της Αριστεράς. Τότε το εργατικό κίνημα ήταν μια οργανωμένη παγκόσμια δύναμη. Μια δύναμη που μπορούσε να παίρνει πρωτοβουλίες, να συντάσσει δυνάμεις, να χτίζει μέτωπα, να εξαπολύει μεγάλους και ηρωικούς αγώνες. Υπήρχε η Σοβιετική Ένωση, που οικοδομούσε μια κοινωνία με διαφορετικές αρχές, παρά την όποια κριτική προσέγγιση μπορεί κανείς να έχει, δεν είχε το καπιταλιστικό κέρδος στο τιμόνι και αντίθετα με τον καπιταλιστικό κόσμο δεν τυλίχθηκε στην κρίση. Κι ήταν ένα ζωντανό αντιπαράδειγμα που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στη μαζική δουλειά και στο κέρδισμα της εργατικής τάξης και όλων των καταπιεζόμενων, καθώς στον καπιταλιστικό κόσμο είχαμε απολύσεις, ανεργία, φτώχεια, συσσίτια ενώ στην μοναδική εκτός καπιταλισμού χώρα του πλανήτη υπήρχαν μεγάλοι ρυθμοί αύξησης της παραγωγής και συνεχής βελτίωση των συνθηκών ζωής των πολιτών.

Σήμερα ο συσχετισμός είναι εντελώς διαφορετικός και σε παγκόσμια κλίμακα και εδώ στη χώρα μας. Υπάρχουν, και γίνονται κάθε μέρα εντονότερα, τα σημάδια μιας ανάκαμψης του κινήματος αλλά ο συσχετισμός παραμένει δυσμενής. Δεν υπάρχει η ραχοκοκαλιά του κινήματος, δεν υπάρχει ένα εναλλακτικό πρότυπο.

Αν θέλετε ο διαφορετικός συσχετισμός δύναμης ανάμεσα στο κεφάλαιο και στην εργασία είναι που εξηγεί μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στο σήμερα και το 29.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες καλούμαστε σαν Αριστερά να δώσουμε τη μάχη ενάντια στο κεφάλαιο μέσα στην κρίση. Κι εδώ γεννιούνται τρία κεντρικά καθήκοντα για εμάς.

Το ένα είναι να δράσουμε. Να οργανώσουμε τον κόσμο, να οργανώσουμε τις αντιστάσεις, να κινητοποιήσουμε τον κόσμο στη ρότα του συνθήματος «δεν πληρώσουμε εμείς την κρίση σας». Να κατοχυρώσουμε μέσα στον κόσμο το σύνθημα «ή εμείς ή αυτοί». Από την άποψη αυτή η γείωση του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στην κοινωνία είναι ζήτημα πρώτης προτεραιότητας.

Το δεύτερο είναι να μην περάσει η εξατομίκευση και η διαιρετική πολιτική του κεφαλαίου. Θέλουν να μας κάνουν να σερνόμαστε και να παρακαλάμε. Να αποδεχθούμε ως μάνα εξ ουρανού τα πιο σκληρά μέτρα. Να μας σερβίρουν «μισή δουλειά, μισό μισθό  και μισή ζωή» κι εμείς να λέμε ευχαριστούμε και, το χειρότερο, να έχουμε τη ψευδαίσθηση ότι έτσι ,κάνοντας ακόμη μια θυσία, θα διασωθούμε. Και βεβαίως θέλουν να βάλουν το ένα κοινωνικό στρώμα να τσακώνεται με το άλλο, ώστε οι κυρίαρχοι να διαιωνίζουν την κυριαρχία τους. Δεν έχουν βλέπετε να τάξουν και να εξαγοράσουν, όπως παλιά, τα ανώτερα κλιμάκια των εργαζομένων, την εργατική αριστοκρατία. Γι’ αυτό σπέρνουν το εθνικιστικό δηλητήριο και προκαλούν τις πολεμικές συγκρούσεις. Γι’ αυτό επώασαν το αυγό του φιδιού και ρίχνουν ρατσιστικό δηλητήριο στην κοινωνία. Στο σύνθημα «ή εμείς ή αυτοί» πρέπει να δώσουμε μεγάλη μάχη να κατοχυρώσουμε το «εμείς». Αλλά και να χτίσουμε, να δώσουμε υλική μορφή στο «εμείς», μέσα από μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές συσπειρώσεις

Το τρίτο είναι να διαδώσουμε μέσα στον λαό, ένα άλλο κοινωνικό πρότυπο. Να κερδηθεί στη βάση ενός σύγχρονου στρατηγικού οράματος η κρίσιμη μάζα της κοινωνίας. Ο σοσιαλισμός πρέπει να ωριμάσει σαν σχέδιο, ενσωματώνοντας την ιστορική εμπειρία των προηγούμενων προσπαθειών, αξιοποιώντας και γονιμοποιώντας τις σύγχρονες παραγωγικές δυνάμεις και τα εργαλεία κοινωνικού ελέγχου και κοινωνικού προγραμματισμού, μαθαίνοντας από τις σύγχρονες εξεγέρσεις «των κολασμένων της γης».

Η τέχνη δεν είναι μόνο βάλσαμο ψυχής. Η τέχνη μπορεί να παίξει ενεργό και ψυχοκινητικό ρόλο και στην ταξική πάλη. Όχι μια απλοποιημένη μορφή τέχνης. Μια τέχνη που να εμβαθύνει τους ορίζοντες και να τους απλώνει ταυτόχρονα, που να φωτίζει λεπτομέρειες και ουσίες, που να γίνεται όπλο των καταπιεζομένων, που να φλογίζει και να συγκινεί και να προβληματίζει όσους μπορούν να την έχουν, γιατί δεν μπορούν όλοι να πάνε σινεμά και θέατρο, ούτε να πάνε σε ωδεία, σε σχολές, σε μουσεία, σε βιβλιοθήκες. Είπαμε ο καπιταλισμός παράγει και μάλλον στηρίζεται στν αποβλάκωση. Η τέχνη μας πρέπει να βρει τρόπους να πάει και σε κείνους που δεν την ξέρουν και δεν έχουν καμιά πρόσβαση σε αυτήν. Γι αυτό η ευαισθησία του ΣΥΡΙΖΑ να θελήσει να συνδυάσει την προεκλογική και αρκετά πεζή έως μίζερη προεκλογική περίοδο με στιγμές τέχνης έχει την ιδιαίτερη σημασία της.

Παρόλα τα παράσιτα που δημιουργεί η αστική σαβούρα και τα ΜΜΕ παρόλες τις συκοφαντικές επιθέσεις που δεχόμαστε -επειδή ακριβώς ανιχνεύουμε μια αντισυστημική ενωτική προοπτική και πράξη- επιτρέψτε να υπογραμμίσω την σημασία του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά του κόσμου που τούτες τις μέρες τρέχει και δραστηριοποιείται και αγωνιά για μια καλύτερη πορεία, να θυμίσω πως η αποτύπωση του συσχετισμού δύναμης στις 7 Ιούνη έχει την σημασία της.  Και είμαι σίγουρη πως αυτό γίνεται σε όλους και όλες που βρισκόμαστε από εδώ κατανοητό.

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Γεια σας και καλή δύναμη στον αγώνα, καλή δύναμη στη μεγάλη προσπάθεια που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Λέω καλή δύναμη γιατί πραγματικά μας χρειάζεται η δύναμη όχι μόνο στο σώμα και στο μυαλό αλλά και στη διάθεση. Γιατί ζούμε περίεργα-παράλογα και ανέντιμα, στα όρια της αηδίας, πράγματα, γιατί κατασκευάζεται μία πραγματικότητα, φτιάχνεται ένα κλίμα. Με σκοπό να χτυπηθεί η αριστερά, ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ, με σκοπό να προστατευθεί ο δικομματισμός, με στόχο να υπάρξει εναλλαγή και όχι αλλαγή του τοπίου.

Εργαλεία τους είναι από τη μία ορισμένες δημοσκοπήσεις και ΜΜΕ και από την άλλη η δήθεν πόλωση και αντιπαράθεση μεταξύ ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Σπέρνουν ψέματα για να καθοδηγήσουν – επιβάλουν στον κόσμο όχι μόνο το τι θα ψηφίσει αλλά να χάσει τελείως και την ελπίδα αλλαγής της μαύρης πραγματικότητας που ζει.Έτσι λοιπόν έχουμε νεοδημιουργημένα κόμματα που βαπτίζονται οικολόγοι Νο1, Νο2, Νο3 κ.λπ. Αυτοχαρακτηρίζονται έτσι, σπρώχνονται από φιλοπασοκικα ΜΜΕ και εμφανίζονται με ποσοστά που βγάζουν μέχρι και ευρωβουλευτή.

Οικολόγοι που όμως μπορούν να συνεργαστούν είτε με ΝΔ είτε με ΠΑΣΟΚ (πολύ οικολογικά κόμματα τα κόμματα του δικομματισμού), οικολόγοι που όχι μόνο δεν διαμαρτυρήθηκαν για τον πόλεμο σε Γιουγκοσλαβία και Ιράκ αλλά τον ήθελαν κιόλας όπως οι Γερμανοί αντίστοιχοι Πράσινοι-Οικολόγοι που συμμετείχαν και στην κεντροαριστερή κυβέρνηση, γιατί μάλλον οι βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου είναι πράσινες, υγιεινές και οικολογικές. Οικολόγοι που στη νίκη του Ελαιώνα ήταν απόντες, που δεν έχουν ποτέ αναφερθεί και συγκρουστεί με τα επώνυμα συμφέροντα.

Συγκρούστηκαν με τον Βωβό; Με την εκκλησία στην Τοπλού; Με τον Λάτση στο Θριάσιο; Με τον Μυτηλιναίο στον Κορινθιακό; Ψάξτε όσο θέλετε, δεν θα βρείτε καμία σύγκρουση και δυστυχώς καμία νίκη που να ‘ναι αποτέλεσμα του αγώνα τους.

Εμείς είμαστε οικολόγοι της πράξης, οικολόγοι της σύγκρουσης, είμαστε οικολόγοι γιατί είμαστε ενάντια στο σύστημα που καταστρέφει τον άνθρωπο και τη φύση. Δεν είμαστε οικολόγοι μόνο και κυρίως για να βάζουμε απλά ένα δεντράκι , που το έχουμε κάνει και αυτό μαζί με χιλιάδες πολίτες, αλλά για να σταματάμε τα χέρια και τις πολιτικές που αναθεωρούν το Σύνταγμα, το άρθρο 24 για τα δάση, τον ψευδό-νόμο για το Βοτανικό, την μόλυνση του Ασωπού. Είμαστε οικολόγοι της σύγκρουσης που σταματάνε τις δημοτικές αρχές για το παρκάκι της Αθήνας, για το Mall του Λάτση, για την παραλία της Καλαμαριάς, του Ελληνικού που μαζί με τον αγωνιστή σύντροφό μας δήμαρχο Χρήστο Κορτζίδη δίνουμε τη μάχη για ανοιχτές, ελεύθερες και καθαρές παραλίες κόντρα στη μαφιόζικη νύχτα και τα συμφέροντά της.

Έχουμε όμως κι άλλα βαφτίσια. Την συναίνεση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ τη βάφτισαν αντιπαράθεση. Τα όμοια κόμματα του δικομματισμού βρίσκονται λέει σε αντιπαράθεση. Αστεία, καλαμπούρια, που δυστυχώς είναι επικίνδυνα, δεν βγάζουν γέλιο.

Ας θυμηθούμε όμως γιατί η επιχειρούμενη δήθεν πόλωση επιδιώκει να μας διαγράψει την μνήμη:

Δεν είχαμε πόλωση το Δεκέμβρη, απέναντι στη νεολαιίστικη εξέγερση. Είχαμε τα κροκοδείλια δάκρυα της Ν.Δ. και τα κεράκια του ΠΑΣΟΚ που κατάγγελλε κάθε μορφή βίας αλλά δεν είχαμε καμιά καταγγελία της δολοφονικής αστυνομικής βίας και της συνεχούς ατιμωρησίας της.

Δεν είχαμε πόλωση όταν θεσμοθετούνταν και επί ΠΑΣΟΚ και επί ΝΔ, όλο εκείνο το πλαίσιο, που οδήγησε στο να γίνει η νέα γενιά, η γενιά των 700 ευρώ η καλύτερα πλέον κοινωνία των 700 ευρώ.

Δεν είχαμε πόλωση στο άρθρο 16, είχαμε αντίθετα την ενεργητική σύμπλευση του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ για το σπάσιμο του Δημόσιου χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Δεν είχαμε πόλωση στο ζήτημα των stage και της ανασφάλιστης εργασίας, που ζει και βασιλεύει, εκτός των άλλων, σε γαλάζιους και πράσινους Δήμους καi πρωτοεμφάνισε το ΠΑΣΟΚ.

Δεν είχαμε πόλωση στην κατάργηση της μονιμότητας, στο να δουλεύουν οι μισθωτοί με μπλοκάκι. Ούτε και στην ομηρία των συμβασιούχων.

Δεν είχαμε πόλωση στο ζήτημα των ενοικιαζόμενων εργαζόμενων, δεν είδαμε καν κυβέρνηση και ΠΑΣΟΚ να συγκινούνται από τη δολοφονική επίθεση στην Κωνσταντίνα Κούνεβα. Αντίθετα, ομονοούν στο να μην καταργηθεί το απαράδεκτο δουλεμπορικό καθεστώς.

Δεν είχαμε πόλωση στην αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης και στη μείωση των συντάξεων. Ο ΠΑΣΟΚικός νόμος Ρέππα τα θεσμοθέτησε και η ΝΔ τα υλοποίησε από πέρσι.

Δεν είχαμε πόλωση αλλά άριστη συνεργασία απέναντι στη φορολογική ασυλία του πλούτου. Το ΠΑΣΟΚ πήγε τη φορολογία των κερδών από 51% στο 35% και η ΝΔ τους κατέβασε στο 25%.

Δεν είχαμε πόλωση αλλά συναίνεση και στις ιδιωτικοποιήσεις. Από κοινού ξεπουλήθηκε ο δημόσιος πλούτος. Από τον ΟΤΕ που ξεκίνησε το ΠΑΣΟΚ μέχρι την Ολυμπιακή που επίσης ξεκίνησε το ΠΑΣΟΚ και που αποτελείωσε ο Κωστής Χατζηδάκης και ο κύριος Καραμανλής.

Δεν είχαμε πόλωση αλλά  ταύτιση, στο ζήτημα του Ευρωσυντάγματος και της Ευρωσυνθήκης.

Δεν είχαμε πόλωση αλλά ταύτιση και στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής. Όλες τις εξυπηρετήσεις τις έκαναν στους Αμερικάνους, οι βάσεις καλά κρατούν, αποστολές στρατευμάτων όπου ζητήσει το ΝΑΤΟ, από το Κόσοβο μέχρι το Αφγανιστάν.

Δεν είχαμε πόλωση αλλά ταύτιση και στα ζητήματα του περιβάλλοντος. Μαζί ψήφισαν στη Βουλή τους νόμους Βωβό -  Λάτση – MALL, Πύλο – Κάβο Σίδερο. Μαζί προωθούν τα νέα εγκληματικά σχέδια στο Θριάσιο.

Με δύο λόγια η τωρινή πόλωση είναι απολύτως πλαστή.

Όπως πλαστή είναι η αντίθεσή τους γιατί μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό.

Για αυτό καλώ όλες και όλους να τους τιμωρήσουν, να τους στείλουν ένα πολύ ηχηρό μήνυμα από την ευρω-κάλπη, και κυρίως, να αγωνιστούμε να ανατρέψουμε το σύστημα τους την εξουσία τους, την ηθική τους τις αξίες τους.

Φίλοι και φίλες, συντρόφισσες και σύντροφοι,

Έχουμε ένα δικομματικό πολιτικό σύστημα σε βαθιά σήψη. Από την βουλή των δικαστών και των χωροφυλάκων της υπόθεσης Παυλίδη, στην βουλή ιδιοκτησία του Καραμανλή. Μια Βουλή πλυντήριο σκανδάλων. Μια Βουλή που προκλητικά απαλλάσσει όσους γαλάζιους και πράσινους που εμπλέκονται στα σκάνδαλα. Όπως αποδεικνύουν πια τα ίδια τα γεγονότα, έτσι δουλεύει το σύστημα. Τα σκάνδαλα δεν είναι ένα εξωτερικό χαρακτηριστικό του συστήματος, μια παρεκτροπή. Αντίθετα συνδέονται οργανικά με τον νεοφιλελευθερισμό. Φυσικός αυτουργός των σκανδάλων: ο δικομματισμός. Ηθικός αυτουργός: ο νεοφιλελευθερισμός.

Είναι και τα δύο όμοια κόμματα του δικομματισμού ένοχοι. Και πρέπει να τιμωρηθούν και οι δύο. Για το σύνολο της πολιτικής τους αλλά και για τα σκάνδαλα. Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει, λέει ο λαός. Όλες και όλοι έχουμε καταλάβει το στημένο παιχνίδι.

Μέσα σε όλη αυτήν τη σκανδαλολογία εκείνα τα οποία επιμελώς αποκρύπτονται είναι τα πιο μεγάλα σκάνδαλα. Τα νόμιμα, ας τα πω, τα νομότυπα σκάνδαλα. Που βαραίνουν και τις δύο πτέρυγες του δικομματισμού. Και ερωτώ.

Είναι ή δεν είναι σκάνδαλο η εισφοροδιαφυγή στο ΙΚΑ που αγγίζει τα 4 δις ευρώ κάθε χρόνο ;

Είναι ή δεν είναι σκάνδαλο η ακρίβεια, με τα καρτέλ του γάλακτος  των σούπερ μάρκετ, της βενζίνης, των εφοπλιστών κ.α.

Είναι σκάνδαλο το να ζει το 23% του πληθυσμού, κάτω από τα όρια της φτώχειας στην Ελλάδα του 21^ου αιώνα, που σημαίνει δύο εκατομμύρια τετρακόσιες χιλιάδες άνθρωποι κάτω από τα όρια της φτώχειας

Είναι σκάνδαλο το 60% των συντάξεων να βρίσκεται κάτω από τα 600 ευρώ;

Είναι σκάνδαλο η ανασφάλιστη εργασία, η κατάργηση του οκτάωρου τα stage.

Είναι ή δεν είναι σκάνδαλο οι εξευτελιστικές τιμές των αγροτικών προϊόντων; Είναι σκάνδαλο η ερήμωση της υπαίθρου και εσείς εδώ στην Αιτωλοακαρνανία το ξέρετε πολύ καλά

Είναι ή δεν είναι σκάνδαλο τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα , με 100 νεκρούς εργάτες κάθε χρόνο;

Είναι και μάλιστα το μεγαλύτερο σκάνδαλο η κοινωνία που χτίζουν, οι αξίες και η ηθική που προβάλλουν, η καταστροφή του περιβάλλοντος, είναι σκάνδαλο η ίδια η πολιτική τους, το σύστημα τους.

Ακόμα όμως μια τελευταία ερώτηση: Υπάρχει περίπτωση να πληρώσει κανείς για όλα αυτά όσο εναλλάσσονται ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και δεν αλλάζει το τοπίο;

Για μας και τον λαό μόνη εναλλακτική λύση είναι να αποσυρθεί ο δικομματισμός, να απολυθούν ο νεοφιλελευθερισμός και οι νόμοι της αγοράς. Και κυρίως: Να προβάλει η αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ και να επιβάλει ο λαός μέσα από αποφασιστικούς αγώνες μια εναλλακτική πολιτική κατεύθυνση με πυρήνα το δημόσιο, τις εθνικοποιήσεις, τον κοινωνικό έλεγχο. Αυτή η ιδέα θέλουμε να ριζώσει παντού. Και ειδικά σε αυτούς που καλούνται να πληρώσουν την κρίση.

Πριν λίγες μέρες παρουσιάσαμε το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ για τις Ευρωεκλογές.

Και θα ήθελα να το τονίσω ότι, εκτός όλων των άλλων κοινωνικών δυνάμεων που αντιπροσωπεύονται, το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ψηφοδέλτιο -φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή. Το ψηφοδέλτιο μας το πλαισιώνουν, πραγματικά το κοσμούν, εκπρόσωποι των νέων των stage και της επισφαλούς εργασίας, των μεταναστών 2^ης γενιάς που το ελληνικό κράτος δεν τους δίνει χαρτιά, των εργαζομένων που αντιπαλεύουν τα λουκέτα, όπως στο Λαναρά .

Είναι ψηφοδέλτιο υποστήριξης του δίκαιου αγώνα του Παλαιστινιακού λαού, των μεταναστών, έκφρασης του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση. Είναι ένα ενωτικό ψηφοδέλτιο δημιουργικής σύνθεσης όλων των φωνών του ΣΥΡΙΖΑ.

Θα ήθελα όμως να αναφερθώ και στη σημασία της συμμετοχής στο ψηφοδέλτιο μας του Τζουλιάνο Τζουλιάνι. Ο σ. Τζουλιάνι, είναι ο πατέρας του Κάρλο Τζουλιάνι, του 20χρονου νέου, που πήγε στις μεγάλες διαδηλώσεις της Γένοβας ενάντια στο G8, για να καταγγείλει τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και εισέπραξε μια σφαίρα στο κεφάλι από την αστυνομία. Αδέσποτη την είπε και τότε η προκλητική και δολοφονική κυβέρνηση Μπερλουσκόνι, όπως εξοστρακισμένη ήταν τάχα κι αυτή που δολοφόνησε τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο.

Αλλά η συμμετοχή του Ιταλού συντρόφου δείχνει ότι μια άλλη Ευρώπη, ήδη χτίζεται μέσα στα κινήματα. Μια άλλη Ευρώπη:

• Που συναντιέται, συζητά και οραματίζεται στα Φόρουμ.
• Που αγωνίζεται ενάντια στην Ευρώπη του Μπερλουσκόνι, του Σαρκοζί, της Μέρκελ, του Μπαρόζο και του, σοσιαλδημοκράτη παρακαλώ, Αλμούνια, και τους φωνάζει «Είσαστε η κρίση, είμαστε η λύση».
• Μια άλλη Ευρώπη που λέει βροντερά όχι και κερδίζει στα δημοψηφίσματα για το Ευρωσύνταγμα και για την Ευρωσυνθήκη, απορρίπτοντας τη συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού, της στρατιωτικοποίησης και της σιδηρόφρακτης Δημοκρατίας.
• Μια άλλη Ευρώπη, που αναγκάζει τη μεγάλη συμμαχία των συντηρητικών και των κεντροαριστερών που κυβερνούν τη σημερινή ΕΕ να φθάσουν στο πρωτοφανές μέτρο της επικύρωσης της νέας Ευρωσυνθήκης, απαγορεύοντας στην ουσία τα δημοψηφίσματα, αποδεικνύοντας πόσο αντέχει τη δημοκρατία το οικοδόμημα τους
• Μια άλλη Ευρώπη, που βγαίνει κατά εκατομμύρια στους δρόμους του Παρισιού, της Ρώμης, της Λισαβόνας, ακόμη και του Βερολίνου ακόμη και της Μαδρίτης και φωνάζει «Δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση σας»
• Μια άλλη Ευρώπη, που εξεγείρεται ακόμα και στο μικρό και γεμάτο τράπεζες Λουξεμβούργο, όταν η μεγαλύτερη στον κόσμο βιομηχανία χάλυβα απέλυσε σε μια μέρα 9.000 εργάτες. Το Λουξεμβούργο έζησε μέρες Δεκέμβρη. Και το λέμε καθαρά ότι τουλάχιστον στις μέρες μας είναι δίκαιο να εξεγείρεσαι, ότι χωρίς αντιστάσεις, δεν γίνεται να νικήσει το δίκιο, δεν γίνεται να χτιστεί ένα διαφορετικό μέλλον.

Θέλουμε μια άλλη Ευρώπη όχι την Ευρώπη του συμφώνου σταθερότητας, του Μάαστριχτ, του νεοφιλελευθερισμού, του πολέμου, του ρατσισμού και της καταστολής. Δεν θέλουμε την Ευρώπη της Κομισιόν, του Μπαρόζο, που πρόσφατα τιμήθηκε και από ΠΑΣΟΚ και από ΝΔ, την Ευρώπη του σοσιαλδημοκράτη, παρακαλώ Αλμούνια, της συμμαχίας δεξιών και κεντροαριστερών. Δεν θέλουμε την Ευρώπη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του αντιδημοκρατικού και συγκεντρωτικού κράτους των Βρυξελλών που συνεχίζουν να κανιβαλλίζουν πάνω στο σώμα των λαών και των εργαζομένων της Ευρώπης.

Φίλοι και φίλες, συντρόφισσες και σύντροφοι,

Το ψηφοδέλτιο μας επίσης είναι ένα ψηφοδέλτιο με ίση συμμετοχή ανδρών και γυναικών. Ένας  άνδρας, μια γυναίκα. Κι αυτό δεν είναι απλά συμβολικό. Οι γυναίκες είναι μαζί με τη νεολαία οι κεντρικοί στόχοι για την ΕΕ, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.

Χρειάζεται πέρα των άλλων να παλέψουμε ενάντια στο δίκαιο της ΕΕ, που μας θέλει τάχα όλους τους πολίτες της ίσους και λέει σε μας τις γυναίκες: «προωθούμε την ισότητα». Σας εξισώνουμε λοιπόν, με τους άνδρες. Μας φιλοδωρεί λοιπόν η ΕΕ με έως και 17 περισσότερα χρόνια εργασίας, προκειμένου να πάρουμε σύνταξη. Κι αυτό λέγεται ισότητα. Για αυτό το θέμα δεν έκαναν τίποτα ούτε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ούτε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Ακόμη και μόνο αυτό αρκεί για να πούμε σε όλες τις γυναίκες ότι πρέπει να πάνε στις κάλπες στις 7 Ιούνη και να τους μαυρίσουν. Όλους τους υπεύθυνους, και τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ .

Φίλες και φίλοι της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ

Τους λέμε. Το σύστημα σας χρεοκόπησε. Ο νεοφιλελευθερισμός χρεοκόπησε.

Του πήρε βέβαια 20 χρόνια, από το 1989, από τότε δηλαδή που διακήρυξε το «τέλος της ιστορίας» και «την επικράτηση του μόνου συμβατού με την ανθρώπινη φύση συστήματος». Και είναι ή δεν είναι χρεοκοπία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου:

• όταν υπάρχουν στο πλανήτη 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι, το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού, που ζει με λιγότερο από 2 δολάρια τη μέρα.
• όταν ο πλανήτης απειλείται με οικολογική καταστροφή, εξ αιτίας της κυριαρχίας της λογικής του κέρδους.
• όταν στον πλανήτη κάθε χρόνο πεθαίνουν από τη φτώχεια και την πείνα 10 εκατομμύρια παιδιά, μια ολόκληρη Ελλάδα δηλαδή.
• όταν η πιο αναπτυγμένη κοινωνικά και πολιτιστικά γωνιά του πλανήτη, η Ευρώπη έχει γίνει μια Ευρώπη των 130 εκατομμυρίων φτωχών και των 20 εκατομμυρίων ανέργων, που μάλιστα μέσα σε δύο χρόνια θα γίνουν, σύμφωνα με την Κομισιόν, 28,5 εκατομμύρια.

Ο νεοφιλελευθερισμός χρεοκόπησε. Είναι ένα απλό συμπέρασμα, που μπορεί να βγει από την κρίση. Αυτό προσπαθείτε να αποκρυφτεί από τον κόσμο του πλούτου τα ΜΜΕ και τα κόμματα του δικομματισμού. Και για να πειστεί η κοινωνία ότι η κρίση είναι ένα ουρανοκατέβατο γεγονός, ή την έφεραν τάχα μου τα γκόλντεν μπόυς.

Γιατί όμως λένε όλες αυτές τις ανοησίες; Διότι θέλουν να αθωώσουν τους εαυτούς τους, το σύστημά τους, την πολιτική τους. Γιατί θέλουν να αδρανοποιήσουν, όσο είναι δυνατόν, την κοινωνία. Γνωρίζουν ότι έρχονται εξεγέρσεις. Τους το είπε μέχρι και ο πρόεδρος του Eurogroup, ο Ζαν Κλωντ Γιουγκέρ, ότι έρχονται μεγάλες κοινωνικές αναταραχές. Άραγε και αυτός, κυρία Παπαρήγα, χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων; Μόλις πριν λίγες μέρες ο Τσάβες ανακοίνωσε 60 εθνικοποιήσεις και αύξηση μισθών κατά 20%. Προσοχή μέσα στην κρίση και ενώ το πετρέλαιο έχει κατρακυλήσει. Αλλά μπορεί να το κάνει γιατί το θέλει. Τι αποδεικνύεται με αυτό; Ότι δεν είναι αδύνατες αυτές οι λύσεις όπως πάνε να μας πείσουν οι τραπεζίτες οι εφοπλιστές οι βιομήχανοι και τα κόμματα του δικομματισμού. Με 28 δις ξέρετε πόσες θέσεις εργασίας θα μπορούσαν να δημιουργηθούν; Αν μιλάμε στη βάση μιας άλλης πολιτικής, στην κατεύθυνση της «οικονομίας των αναγκών και των συλλογικών αγαθών» όπως λέει το πρόγραμμα μας, θα μπορούσαν να γίνουν τουλάχιστον 275.000 θέσεις εργασίας. Ναι, 275.000 θέσεις πλήρους απασχόλησης και κανονικής ασφάλισης και με μισθό, όχι το σημερινό, αλλά 1.300 ευρώ.

Αλλά αντί για θέσεις εργασίας, από τον Οκτώβρη έως σήμερα χάθηκαν στην Ελλάδα 148.000 θέσεις εργασίας. Παντού σχεδόν, οι εργοδότες ζητάνε να δουλεύουμε 3-4 μέρες τη βδομάδα με μεγάλη περικοπή μισθών. Ενώ μετά τις ευρωεκλογές, σαν τους πονηρούς κλέφτες, ετοιμάζονται οι κυβερνώντες να φέρουν νέα πακέτα αντιλαϊκών μέτρων. Μιλάνε για καταιγίδα φόρων, μέχρι και για μείωση των μισθών, όπως έγινε ήδη στην Ιρλανδία. Και την ίδια στιγμή θωρακίζονται με κουκουλο-νόμους, με ευρω-φακέλωμα, με αντι-μεταναστευτική υστερία. Εκρηκτικό πράγματι μείγμα.

Μπροστά μας, φίλες και φίλοι της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ, συντρόφισσες και σύντροφοι, είναι μεγάλες προκλήσεις.

Το ερώτημα που μας θέτει η αλλαγή εποχής που ζούμε είναι: Ποιοι αν όχι εμείς; Πότε αν όχι τώρα;

Έχουμε επίγνωση ότι δεν έχουμε την πολυτέλεια να αποτύχουμε.

Έχουμε επίγνωση ότι η ενωτική Αριστερά αποτελεί την ελπίδα ευρύτατων τμημάτων του λαού.

Έχουμε επίγνωση τι πρέπει να κάνει μια Αριστερά χρήσιμη στο λαό και επικίνδυνη για το σύστημα.

 Για να ανταποκριθούμε καλύτερα στις προκλήσεις που είναι μπροστά μας ζητάμε τολμηρά την συμπόρευση με κάθε πολίτη, ανεξάρτητα πως αυτός έβλεπε πολιτικά τα πράγματα μέχρι σήμερα, αν ήταν με τους γαλάζιους ή τους πράσινους ή με τον κανένα.

Λέμε σε κάθε πολίτη: υπάρχει ελπίδα. Κι αυτή βρίσκεται στη συλλογική δράση, στο κανένας μόνος του απέναντι στην κρίση, βρίσκεται στην Αριστερά.

Ψηφίστε ΣΥΡΙΖΑ -μη χαρίσετε την ευκαιρία να στείλετε μήνυμα αλλαγής και μέσα από την κάλπη, να βάλετε φρένο στην επερχόμενη λαίλαπα.

Τιμωρείστε το δικομματικό καρτέλ, τη σήψη, την κοροϊδία. Τη χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης αλλά και τη χειρότερη αντιπολίτευση.

Στηρίξτε την ενωτική, κινηματική, ριζοσπαστική, προγραμματική Αριστερά, το ΣΥΡΙΖΑ.

Αναδείξτε, το ΣΥΡΙΖΑ, τη μόνη αντιπολίτευση που υπήρξε όλο αυτό το διάστημα, σε 3^η δύναμη και με διψήφιο ποσοστό. Για να αλλάξει η κατάσταση στην χώρα, την κοινωνία και μέσα στην ίδια την Αριστερά.

Στείλτε μήνυμα και στην Ευρώπη για να αλλάξουν και εκεί οι συσχετισμοί.

Τολμηρά, το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ να φθάσει παντού.

Με το ψηφοδέλτιο στο χέρι, στη μάχη των ευρωεκλογών.

Με την καρδιά και το μυαλό στους μεγάλους αγώνες, στη μεγάλη αριστερά για να αλλάξουμε το τοπίο.

Γεια σας…

Γεια σας και καλή δύναμη στον αγώνα, καλή δύναμη στη μεγάλη προσπάθεια που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Βρισκόμαστε μπροστά σε  δύο διαφορετικές καταστάσεις.

Έχουμε από τη μια ένα δικομματικό πολιτικό σύστημα σε βαθιά σήψη.  Από την βουλή των δικαστών και των χωροφυλάκων της υπόθεσης Παυλίδη στην βουλή ιδιοκτησία του Καραμανλή.  Μια Βουλή πλυντήριο σκανδάλων.  Μια Βουλή που προκλητικά απαλλάσσει όσους γαλάζιους και  πράσινους που εμπλέκονται στα σκάνδαλα. Όπως αποδεικνύουν πια τα ίδια τα γεγονότα, έτσι δουλεύει το σύστημα. Τα σκάνδαλα δεν είναι ένα εξωτερικό χαρακτηριστικό του συστήματος, μια παρεκτροπή. Αντίθετα συνδέονται οργανικά με τον  νεοφιλελευθερισμό. Φυσικός αυτουργός των σκανδάλων: ο δικομματισμός. Ηθικός αυτουργός: ο νεοφιλελευθερισμός.

Ζούμε παράλληλα μια βαθειά κρίση του  συστήματος και μια χρεοκοπία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου. Και παρόλα αυτά όλα τα πολιτικο-οικονομικά  κέντρα, από το G 20 και την ΕΕ του Συμφώνου Σταθερότητας μέχρι τις κυβερνήσεις κάθε χώρας, επιμένουν ομοιοπαθητικά δηλαδή με ακόμη περισσότερο νεοφιλελευθερισμό.

Και από την άλλη μεριά έχουμε την ενωτική, κινηματική, ριζοσπαστική Αριστερά, το ΣΥΡΙΖΑ, που με τη στάση του, εντός και εκτός Βουλής, και κυρίως με τη δράση του μέσα στον κόσμο, ανοίγει ένα νέο δρόμο. Ένα δρόμο ανταγωνιστικό με τη σήψη, τη κρίση και τη χρεοκοπία. Ένα δρόμο που υπερασπίζεται τις ανάγκες των πολλών ενάντια στα ιδιοτελή συμφέροντα του πλούτου.  

Είναι και τα δύο όμοια κόμματα του δικομματισμού ένοχοι. Και πρέπει να τιμωρηθούν και οι δύο. Για το σύνολο της πολιτικής τους αλλά και για τα σκάνδαλα. Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει, λέει ο λαός. Όλες και όλοι έχουμε καταλάβει το στημένο παιχνίδι.

Ας μην καμώνεται ο κύριος Παπανδρέου ότι τάχα  θέλει να εξυγιάνει το τοπίο, γιατί κι αυτός βολεύεται με μια απλή παραίτηση, είτε του Τσουκάτου είτε του Μαντέλη είτε του Βερελή. Δηλαδή με μια παραίτηση καθαρίσαμε; Δεν λέει τίποτα διαφορετικό ο κύριος Παπανδρέου από αυτά που έλεγε ο κύριος Καραμανλής πριν αναλάβει την εξουσία. Θα έφερνε τάχα κι εκείνος τη διαφάνεια αλλά τελικά μας έριξε ακόμη πιο βαθειά στο βούρκο των σκανδάλων.

Αλλά μέσα σε όλη αυτήν τη σκανδαλολογία εκείνα τα οποία επιμελώς αποκρύπτονται είναι τα πιο μεγάλα σκάνδαλα. Τα νόμιμα, ας τα πω, τα νομότυπα σκάνδαλα. Που βαραίνουν και τις δύο πτέρυγες του δικομματισμού. Και ερωτώ.

Είναι ή δεν είναι σκάνδαλο η φορολογική ασυλία του μεγάλου κεφαλαίου, των εφοπλιστών και της εκκλησίας; Των ίδιων των τραπεζών, που επιπλέον σήμερα τους χαρίζονται άλλα 28 δις;

Είναι ή δεν είναι σκάνδαλο η μείωση του συντελεστή φορολογίας των κερδών; Που το ΠΑΣΟΚ τον κατέβασε το από το 51% το 1995 στο 35% και η Νέα Δημοκρατία τον πήγε στο 25% και ετοιμάζεται νέα μείωση προς το 20%, με δικομματική συναίνεση μάλιστα.

Είναι ή δεν είναι σκάνδαλο η εισφοροδιαφυγή στο ΙΚΑ που αγγίζει τα 4 δις ευρώ κάθε χρόνο ;

Είναι ή δεν είναι σκάνδαλο η ακρίβεια, με τα καρτέλ της κάθε ΔΕΛΤΑ   και ΦΑΓΕ να μένουν ατιμώρητα και  από την άλλη να τελειώνει ο μισθός του εργαζόμενου από τις 20 του μήνα

Είναι  σκάνδαλο το να ζει το 23% του πληθυσμού, κάτω από τα όρια της φτώχειας στην Ελλάδα του 21^ου αιώνα,   δηλαδή  δύο εκατομμύρια τετρακόσιες χιλιάδες άνθρωποι κάτω από τα όρια της φτώχειας

Είναι  σκάνδαλο το 60% των συντάξεων να βρίσκεται κάτω από τα 600 ευρώ;

Είναι  σκάνδαλο η ανασφάλιστη εργασία

η κατάργηση του οκτάωρου τα stage

Είναι  σκάνδαλο η γενιά των 700 ευρώ που μάλλον έχει γίνει κοινωνία των 700 ευρώ

Είναι  σκάνδαλο η ενοικίαση εργαζομένων και   ότι για την επίθεση ενάντια στην Κούνεβα το επίσημο κράτος δεν έχει κάνει τίποτα, η δικαιοσύνη τίποτα, η αστυνομία τίποτα;

Είναι ή δεν είναι σκάνδαλο το να κρύβουν τις εργαζόμενες στο ψυγείο, για να μην της βρει η επιθεώρηση εργασίας;

Είναι ή δεν είναι σκάνδαλο οι εξευτελιστικές τιμές των αγροτικών προϊόντων;

Είναι ή δεν είναι σκάνδαλο τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα , με 100 νεκρούς εργάτες κάθε χρόνο;

Είναι ή δεν είναι σκάνδαλο η ατιμωρησία της αστυνομικής βίας;

Είναι και μάλιστα το μεγαλύτερο σκάνδαλο η κοινωνία που χτίζουν,  οι αξίες και η ηθική  που προβάλλουν, η καταστροφή του  περιβάλλοντος, είναι σκάνδαλο η ίδια η πολιτική τους, το σύστημα τους.

Ακόμα όμως μια τελευταία ερώτηση: Υπάρχει περίπτωση να πληρώσει κανείς για όλα αυτά όσο ο δικομματισμός καλά κρατεί;  

Για μας και τον λαό μόνη λύση: να αποσυρθεί ο δικομματισμός, να απολυθούν ο νεοφιλελευθερισμός και οι νόμοι της αγοράς. Και κυρίως: Να προβάλει η αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ και να επιβάλει ο λαός μέσα από αποφασιστικούς αγώνες μια εναλλακτική πολιτική κατεύθυνση με πυρήνα το δημόσιο, τις εθνικοποιήσεις, τον κοινωνικό έλεγχο. Αυτή η ιδέα θέλουμε να ριζώσει παντού. Και ειδικά σ’ αυτούς που καλούνται να πληρώσουν την κρίση.

Είπα και πριν: από την μια η σήψη του δικομματισμού και η κρίση του καπιταλισμού και από την άλλη ΕΜΕΙΣ. Η Αριστερά ελπίδα του λαού.

Χθες  παρουσιάσαμε το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ για τις Ευρωεκλογές.

Και θα ήθελα να το τονίσω ότι, εκτός όλων των άλλων κοινωνικών δυνάμεων που αντιπροσωπεύονται, το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ψηφοδέλτιο-φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή. Το ψηφοδέλτιο μας το πλαισιώνουν, πραγματικά το κοσμούν, εκπρόσωποι των νέων του stage και της επισφαλούς εργασίας, των μεταναστών 2^ης γενιάς που το ελληνικό κράτος δεν τους δίνει χαρτιά, των εργαζομένων που αντιπαλεύουν τα λουκέτα, όπως στο Λαναρά και την ΜΙΝΕΡΒΑ.

Είναι ψηφοδέλτιο υποστήριξης του δίκαιου αγώνα του Παλαιστινιακού λαού των μεταναστών, έκφρασης του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση. Είναι ένα ενωτικό ψηφοδέλτιο δημιουργικής σύνθεσης όλων των  φωνών του ΣΥΡΙΖΑ.

Επιτρέψτε μου να πω κάτι προσωπικό και κομματικό. Είμαστε εγώ και η ΚΟΕ μαζί με τον έμπειρο σ, Παπαδημούλη. Μαθαίνω και θα μάθω από τον σ. Δημήτρη, από τους σ, Παπαγιαννάκη, Αλαβάνο, Θεωνά ελπίζοντας να προσφέρω και εγώ λίγο στην υπόθεση μας στην υπόθεση της οικοδόμησης της Αριστεράς.

Αυτό είναι το πλεονέκτημα της δικής μας αριστεράς, να ενώνεται για να ενώνει τον λαό να ενώνεται για διεκδικεί, να ενώνεται για να ονειρεύεται έναν άλλο κόσμο πέρα από τον υπαρκτό σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό. Και η ενότητα έχει πόνους, δυσκολίες, συμβιβασμούς, αλλά είναι αναγκαία και χρήσιμη για τους εργαζόμενους και τη νεολαία.

 Θα ήθελα όμως να αναφερθώ και στη σημασία της συμμετοχής στο ψηφοδέλτιο μας του Τζουλιάνο Τζουλιάνι.

Ο σ. Τζουλιάνι, είναι ο πατέρας του Κάρλο Τζουλιάνι, του 20χρονου νέου, που πήγε στις μεγάλες διαδηλώσεις της Γένοβας ενάντια στο G8, για να καταγγείλει τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και εισέπραξε μια σφαίρα στο κεφάλι από την αστυνομία. Αδέσποτη την είπε και τότε η προκλητική και δολοφονική κυβέρνηση Μπερλουσκόνι, όπως εξοστρακισμένη ήταν τάχα κι αυτή που δολοφόνησε τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο.

Αλλά η συμμετοχή του Ιταλού συντρόφου δείχνει ότι μια άλλη Ευρώπη, ήδη χτίζεται μέσα στα κινήματα. Μια άλλη Ευρώπη

• Που συναντιέται, συζητά και οραματίζεται στα Φόρουμ,
• Που αγωνίζεται ενάντια στην Ευρώπη του Μπερλουσκόνι, του Σαρκοζί, της Μέρκελ, του Μπαρόζο και του, σοσιαλδημοκράτη παρακαλώ, Αλμούνια, και τους φωνάζει «είσαστε η κρίση, είμαστε η λύση»
• Μια άλλη Ευρώπη που λέει βροντερά ΟΧΙ και κερδίζει στα δημοψηφίσματα για το Ευρωσύνταγμα και για την Ευρωσυνθήκη, απορρίπτοντας τη συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού, της στρατιωτικοποίησης και της σιδηρόφρακτης Δημοκρατίας
• Μια άλλη Ευρώπη, που αναγκάζει τη μεγάλη συμμαχία των συντηρητικών και των κεντροαριστερών που κυβερνούν τη σημερινή ΕΕ να φθάσουν στο πρωτοφανές μέτρο της επικύρωσης της νέας Ευρωσυνθήκης, απαγορεύοντας στην ουσία τα δημοψηφίσματα, αποδεικνύοντας πόσο τόσο αντέχει τη δημοκρατία το οικοδόμημα τους
• Μια άλλη Ευρώπη, που βγαίνει κατά εκατομμύρια στους δρόμους του Παρισιού, της Ρώμης, της Λισαβόνας, ακόμη και του Βερολίνου ακόμη και της Μαδρίτης και φωνάζει «δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση σας»
• Μια άλλη Ευρώπη, που εξεγείρεται -και το λέμε καθαρά ότι χωρίς αντιστάσεις, δεν γίνεται να νικήσει το δίκιο, δεν γίνεται να χτιστεί ένα διαφορετικό μέλλον.

Γι’ αυτό κι εμείς, ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίξαμε με όλες μας τις δυνάμεις το νεολαιίστικο ξεσηκωμό του Δεκέμβρη -κι ήμασταν η μόνη κοινοβουλευτική δύναμη που το έκανε αυτό. Δεν μας πτοεί που το σύστημα μας στοχοποίησε, μας κατασυκοφάντησε και μας επιτέθηκε. Εμείς είπαμε και λέμε: ούτε βήμα πίσω. Και για μας το πιο σημαντικό δεν είναι το τι λένε ορισμένα ΜΜΕ, που θέλουν να μας κοντύνουν για να στηρίξουν την αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ. Θα πάρουν κι αυτοί την απάντηση τους. Και σύντομα μάλιστα, στις 7 Ιούνη.

Για το ΣΥΡΙΖΑ το σημαντικό είναι το ότι μας αναγνωρίζει η νεολαία, η αγωνιζόμενη και μαχητική νεολαία. Το μέλλον της κοινωνίας μας.

Το ψηφοδέλτιο μας επίσης είναι ένα ψηφοδέλτιο με ίση συμμετοχή ανδρών και γυναικών. Ένας  άνδρας, μια γυναίκα.

Όλες εμείς οι γυναίκες, θα είμαστε στην πρώτη γραμμή όσες θυσίες κι αν χρειαστούν.

Θα τους δείξουμε να καταλάβουν  τους τι θα πει γυναικείο πείσμα, πείσμα της γυναίκας που την καταπιέζουν

Γιατί, πρώτα και κύρια εμείς, εμείς νοιώθουμε στο πετσί μας:

τι θα πει ανεργία, τι θα πει ελαστική εργασία, τι θα πει απολύσεις

τι θα πει να μεγαλώνεις παιδί, χωρίς κοινωνική προστασία της μητρότητας,

Κι ας μην αναφέρω τι θα πει να γεννήσεις ένα παιδί,  που για κάποιους  έχει κι αυτό γίνει μια μεγάλη μπίζνα.

Κι ας μην αναφέρω τι θα πει ενδοοικογενειακή βία, όταν υπάρχουν γυναίκες της διπλανής πόρτας, που ο άνδρας αφέντης τις κόβει τα άκρα

Κι έρχεται μετά το δίκαιο της ΕΕ, που μας θέλει τάχα  όλους τους πολίτες της ίσους, και μας λέει σε μας τις γυναίκες. Προωθούμε την ισότητα. Σας εξισώνουμε λοιπόν, με τους άνδρες.  Μας φιλοδωρεί λοιπόν η ΕΕ με έως και 17 περισσότερα χρόνια εργασίας, προκειμένου να πάρουμε σύνταξη. Κι αυτό  λέγεται ισότητα. Για αυτό το θέμα δεν έκαναν τίποτα ούτε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ούτε η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Ακόμη και μόνο αυτό αρκεί για να πούμε σε όλες τις γυναίκες ότι πρέπει να πάνε στις κάλπες στις 7 Ιούνη και να τους μαυρίσουν. Όλους τους υπεύθυνους, και τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ και τη Κομισσιόν.

Φίλες και φίλοι της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ

Τους λέμε . Το σύστημα σας χρεοκόπησε. Ο νεοφιλελευθερισμός χρεοκόπησε.

Του πήρε βέβαια 20 χρόνια, από το 1989, από τότε δηλαδή που διακήρυξε το «τέλος της ιστορίας» και «την επικράτηση του μόνου συμβατού με την ανθρώπινη φύση συστήματος». Και είναι ή δεν είναι χρεοκοπία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου

• όταν υπάρχουν στο πλανήτη 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι, το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού, που ζει με λιγότερο από 2 δολάρια τη μέρα
• όταν ο πλανήτης απειλείται με οικολογική καταστροφή, εξ αιτίας της κυριαρχίας της λογικής του κέρδους
• όταν στον πλανήτη κάθε χρόνο πεθαίνουν από τη φτώχεια και την πείνα10 εκατομμύρια παιδιά, μια ολόκληρη Ελλάδα δηλαδή
• όταν η πιο αναπτυγμένη κοινωνικά και πολιτιστικά γωνιά του πλανήτη, η Ευρώπη έχει γίνει μια Ευρώπη των 130 εκατομμυρίων φτωχών και των 20 εκατομμυρίων ανέργων, που μάλιστα μέσα σε δύο χρόνια θα γίνουν σύμφωνα με την Κομισσιόν 28,5 εκατομμύρια άνεργοι

Ο νεοφιλελευθερισμός χρε-ο-κό-πη-σε. Πολύ σωστά ένα πανώ στη μεγάλη διαδήλωση έξω από το G20 στο Λονδίνο έγραφε: capitalism is not working. Είναι όντως το πρώτο και το πιο απλό συμπέρασμα, που μπορεί να βγει από την κρίση. Που έχουν πέσει όλα τα ΜΜΕ και όλος ο σχεδιασμός του συστήματος για να αποκρυφτεί. Και για να πειστεί η κοινωνία ότι η κρίση είναι ένα ουρανοκατέβατο γεγονός, ή την έφεραν τάχα μου τα γκόλντεν μπόις.

Γιατί όμως λένε όλες αυτές τις ανοησίες; Γιατί θέλουν να αθωώσουν τους εαυτούς τους, το σύστημά τους, την πολιτική τους. Γιατί θέλουν να αδρανοποιήσουν, όσο είναι δυνατόν, την κοινωνία. Γνωρίζουν ότι έρχονται εξεγέρσεις. Τους το είπε μέχρι και ο πρόεδρος του Eurogroup, ο Ζαν Κλωντ Γιουγκέρ, ότι έρχονται μεγάλες κοινωνικές αναταραχές. Άραγε και αυτός, κυρία Παπαρήγα, χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων;

Πριν λίγους μήνες έκλεισε το εργοστάσιο της SIEMENS στη Θεσσαλονίκη. Στο δρόμο 250 εργαζόμενοι. Συνεχίζουν ακόμη τις κινητοποιήσεις. Πριν λίγες μέρες κατέβηκαν στην Αθήνα. Φώναζαν το σύνθημα: «Σκάνδαλα εσείς, χωρίς δουλειά εμείς» και «Δώσαμε πολλά. Δώστε μας δουλειά». Αυτή είναι η γλώσσα της αλήθειας. Όπως αλήθεια είναι ότι όταν κλείνει ένα εργοστάσιο, ανοίγει μια μεγάλη κοινωνική πληγή. Κανένα εργοστάσιο δεν πρέπει να κλείσει. Αν δεν μπορεί η εργοδοσία να το δουλέψει ή να το εκσυγχρονίσει, τότε να περάσει στον έλεγχο του κράτους, να το εθνικοποιήσει, να αναλάβει το κράτος με τους ίδιους τους εργαζόμενους τη λειτουργία του.

Με 28 δις ξέρετε πόσες θέσεις εργασίας θα μπορούσαν να γίνουν; Αν μιλάμε στη βάση μιας άλλης πολιτικής, στην κατεύθυνση της «οικονομίας των αναγκών και των συλλογικών αγαθών» όπως λέει το πρόγραμμα μας, θα μπορούσαν να γίνουν τουλάχιστον 275.000 θέσεις εργασίας. Ναι 275.000 θέσεις πλήρους απασχόλησης και κανονικής ασφάλισης και με μισθό, όχι το σημερινό, αλλά 1.300 ευρώ.

Αλλά αντί για θέσεις εργασίας,  από τον Οκτώβρη   έως σήμερα χάθηκαν στην Ελλάδα 148.000 θέσεις εργασίας.

Παντού σχεδόν, οι εργοδότες ζητάνε να δουλεύουμε 3-4 μέρες τη βδομάδα με μεγάλη περικοπή μισθών.

Ενώ μετά τις ευρωεκλογές, σαν τους πονηρούς κλέφτες, ετοιμάζονται οι κυβερνώντες να φέρουν νέα πακέτα αντιλαϊκών μέτρων. Μιλάνε για καταιγίδα φόρων, μέχρι και για μείωση των μισθών, όπως έγινε ήδη στην Ιρλανδία.

Και την ίδια στιγμή θωρακίζονται με κουκουλο-νόμους, με ευρω-φακέλωμα, με αντι-μεταναστευτική υστερία.

Εκρηκτικό πράγματι μείγμα.

Μπροστά μας, φίλες και φίλοι της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ, συντρόφισσες και σύντροφοι, είναι μεγάλες προκλήσεις

Το ερώτημα που μας θέτει η αλλαγή εποχής που ζούμε είναι: Ποιοι αν όχι εμείς; Πότε αν όχι τώρα;

Έχουμε επίγνωση ότι δεν έχουμε την πολυτέλεια να αποτύχουμε

Έχουμε επίγνωση ότι η ενωτική Αριστερά αποτελεί την ελπίδα ευρύτατων τμημάτων του λαού.

Έχουμε επίγνωση τι πρέπει να κάνει μια Αριστερά χρήσιμη στο λαό και επικίνδυνη για το σύστημα

Για να ανταποκριθούμε καλύτερα στις προκλήσεις που είναι μπροστά μας ζητάμε τολμηρά την αγωνιστική συμπόρευση με κάθε πολίτη, ανεξάρτητα πως αυτός έβλεπε πολιτικά τα πράγματα μέχρι σήμερα, αν ήταν με τους γαλάζιους ή τους πράσινους ή με τον κανένα.

Γιατί κι ο κανένας είναι ένα μεθοδευμένο κόλπο για να προχωρήσει η επιχειρηματική πολιτική, ο Μπερλουσκονισμός.

Λέμε σε κάθε πολίτη: υπάρχει ελπίδα. Κι αυτή βρίσκεται στη συλλογική δράση, στο κανένας μόνος του απέναντι στην κρίση, βρίσκεται στην Αριστερά.

Κι επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτό το διάστημα η δύναμη που στήριξε τους αγώνες, από το άρθρο 16 μέχρι το Δεκέμβρη, τα αγροτικά μπλόκα, έτσι τώρα με θάρρος και ειλικρίνεια ζητάμε τη στήριξη κάθε πολίτη και στις ευρωεκλογές

Ψηφίστε -μη χαρίσετε την ευκαιρία να στείλετε μήνυμα και μέσα από την κάλπη

Τιμωρείστε το δικομματικό καρτέλ, τη σήψη, την κοροϊδία. Τη χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης αλλά και τη χειρότερη αντιπολίτευση.

Στηρίξτε την ενωτική, κινηματική, ριζοσπαστική, προγραμματική Αριστερά, το ΣΥΡΙΖΑ

Αναδείξτε, το ΣΥΡΙΖΑ, τη μόνη αντιπολίτευση που υπήρξε όλο αυτό το διάστημα, σε 3^η δύναμη και με διψήφιο ποσοστό. Για να αλλάξει η κατάσταση στην χωρα την κοινωνία και μέσα στην ίδια την Αριστερά.

Στείλτε μήνυμα και στην Ευρώπη. Να μπει τέλος στο Σύμφωνο Σταθερότητας ΤΩΡΑ.

Τολμηρά, το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ να μπει σε κάθε σπίτι ανέργου και απολυμένου, να φθάσει σε κάθε γυναίκα, να φθάσει σε όλους έναν προς έναν τους νεολαίους του άρθρου 16 και του Δεκέμβρη, να φθάσει σε όλους έναν προς έναν τους πολίτες και τους γειτόνους, που αγωνίζονται μαζί μας για τους ελεύθερους χώρους και το περιβάλλον, για το θριασιο τον Ελαιώνα,  τον λιθάνθρακα και εδώ στην Θεσσαλονίκη για τα στρατόπεδα για την παραλία για το δικαίωμα στην ίδια την ζωή

Με το ψηφοδέλτιο στο χέρι, στη μάχη των ευρωεκλογών

Με την καρδιά και το μυαλό στους μεγάλους αγώνες για να αλλάξουμε το τοπίο

Γεια σας

Ξεκινάμε σήμερα από τον Πειραιά αυτή την ιστορική περιοχή των εργαζομένων της εργατικής τάξης, της αριστεράς.

Ξεκινάμε τη μεγάλη προεκλογική καμπάνια, τον αγώνα για να φτάσει παντού η φωνή μας και τα μηνύματά μας.

Ξεκινάμε για να συναντήσουμε όλους όσους και είναι χιλιάδες που περιμένουν από την αριστερά, περιμένουν από μας την πιο σύγχρονη και ελπιδοφόρα πολιτική κίνηση, το ΣΥΡΙΖΑ.

Και στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσουμε ότι κόντρα σε όλες τις εικονικές δημοσκοπήσεις ο κόσμος περιμένει από εμάς, ο κόσμος ελπίζει πολύ στο ενωτικό και αγωνιστικό μας εγχείρημα. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά εμείς αυτό. Εμείς που κάνουμε και θα κάνουμε την προεκλογική μας καμπάνια γιατί αυτό είναι το όπλο μας: πόρτα-πόρτα, επιχείρηση την επιχείρηση, συνοικία τη συνοικία, πόλη την πόλη, παν/μιο το παν/μιο, στέκι το στέκι ξέρουμε πολύ καλά ότι επιλέγουν την αμνησία, επιλέγουν την επιλεκτική μνήμη, είναι συνειδητά μύωπες όσοι παίζουν με νούμερα ποσοστά και αριθμούς αλλά δεν ακούν , κάνουν πως δεν ακούν αυτό το βουβό κύμα που υπάρχει μέσα στην κοινωνία και αυτό γιατί το φοβούνται, ανησυχούν γιʼ αυτό. Γιατί το έχουν δημιουργήσει ακριβώς όλοι αυτοί που κρατούσαν το οικονομικό και πολιτικό τιμόνι και οδήγησαν την κοινωνία σε μια γενική κρίση: οικονομική, περιβαλλοντική, αξιών.

Αυτό το βουβό κύμα είναι ένα εκρηκτικό κοινωνικό μείγμα  νέων, γυναικών, εργαζομένων που βλέπουν να οικοδομείται η κοινωνία των 700 ευρώ από τη μια μεριά, την πλειοψηφική και από την άλλη η κοινωνία των πολλών εκατ. ευρώ, η μειοψηφική που δεν αθροίζει πάνω από 10%.Είναι χιλιάδες των χιλιάδων που αγανακτούν που οργίζονται που δυσπιστούν που αμφισβητούν πλέον τις πολιτικές τους τα δόγματά τους. Και το βλέπουμε καθημερινά στα μάτια και στα πρόσωπα των ανθρώπων που συναντάμε παντού. Για μας αυτή είναι η πραγματική δημοσκόπηση.

Για αυτό και εμείς είμαστε σίγουροι ότι όλους αυτούς που μας θέλουν μια πολλή μικρή δύναμη ή που επιθυμούνε να μας εξαφανίσουνε από το κοινωνικό και πολιτικό σκηνικό, θα τους διαψεύσουμε στις 7 Ιούνη. Είμαστε σίγουροί ότι μπορούμε να γίνουμε ή να είμαστε η έκπληξη. Και αυτή τη βεβαιότητά μας την αντλούμε από αυτό το βουβό κύμα. Αυτό ακριβώς που σύντροφοι και συντρόφισσες θέλουμε με κάθε τρόπο να το προσεγγίσουμε να το ακούσουμε, να μάθουμε από αυτό, να του μιλήσουμε για τις απόψεις μας, να του κάνουμε γνωστές τις θέσεις μας, να προσπαθήσουμε και αυτό αποτελεί δέσμευση να συμπορευτούμε μαζί του στις 8 του μηνός τότε που όλοι, εννοώ κυρίως την ΝΔ και ΠΑΣΟΚ  του γυρίζουν την πλάτη.

Ξεχνάμε ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, τραπεζίτες, εφοπλιστές, χρηματιστές και πάσης φύσεως γκόλντεν μποις και λοιποί συνεργαζόμενοι των πολιτικών και οικονομικών καρτέλ, το ποια κοινωνία χτίζουνε μέρα τη μέρα, χρόνο το χρόνο, ποια κοινωνία χτίζει ο δικομματισμός και η οικονομική τους πολιτική ο ν/φ. Και εδώ ακριβώς προκύπτει το σύγχρονο και μεγάλο κοινωνικό ζήτημα. Δεν έχουμε μία γενιά των 700 ευρώ και μάλλον είναι λάθος να μιλάμε για γενιά των 700 ευρώ, έχουμε μια κοινωνία των 700 ευρώ που έχει απλωθεί και στους 50χρονους του ΟΣΕ που πιάνει τους άνεργους της κλωστοϋφαντουργίας, του Βοσινάκη, της Siemens της φριγκογκλάς, των πολυκαταστημάτων, των οικοδόμων, των ξ/δ. Είναι μεγάλος ο κατάλογος να μην συνεχίσω.

Σε αυτό το σημείο θέλω να σταθώ λίγο ιδιαίτερα επιτρέψτε μου  στις γυναίκες.

Γιατί είναι από τις βιώνουν με τον πιο τραγικό τρόπο τις συνέπειες της κρίσης. Στα ποτάμια των ανέργων πρώτες οι γυναίκες, στις λίστες των υπό απόλυση πάλι οι γυναίκες. Πρόσφατα, μάλιστα, 5000 καθαρίστριες στα σχολεία πετάγονται έξω από την δουλειά, για να προωθηθούν οι εργολαβίες παντού σε όλους τους δημόσιους χώρους, και επιτρέψτε μου εδώ ένα σχόλιο: Κάτι τρέχει με το επάγγελμα της καθαρίστριας, κάτι ενοχλεί και το θεωρούν μη αξιοπρεπές, δευτερεύον, ντροπιαστικό. Ταιριάζει μόνο σε γυναίκες, σε ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας που άμα σηκώσουν το ανάστημά τους υπάρχει ο χλευασμός κι αν το παρακάνουν υπάρχει και το βιτριόλι. Ο αγώνας που έκαναν οι καθαρίστριες και τα σωματεία τους, το παράδειγμα της Κωσταντίνας Κούνεβα δείχνει πόσο είναι γελασμένοι όσοι θέλουν να μας γυρίσουν στον μεσαίωνα. Ιστορικά θα αποδειχθεί πως είναι σαν τα μυρμήγκια που θέλουν να σταματήσουν την άμαξα. Σε ποια θέση ήταν οι γυναίκες πριν από 100 χρόνια, πριν από 50 χρόνια και σε ποια θέση είναι σήμερα χάρη  στους αγώνες τους και την Αριστερά; Δεν γυρίζει εύκολα ο τροχός προς τα πίσω, όση βία, όσα μέσα, όση λάσπη και αν ρίξουν. Οι γυναίκες, σε όλους τους κοινωνικούς χώρους και μέσα στην κρίση,  είναι παρούσες στους αγώνες, θα δείξουν ότι μπορούν να είναι  στη πρώτη γραμμή.

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Έχουμε την τύχη ή καλύτερα την ατυχία να έχουμε τη χειρότερη κυβέρνηση από τη μεταπολίτευση. Το λέω αυτό γιατί

1) Κατόρθωσε να βάλει τη χώρα δύο φορές υπό την επιτήρηση της ΕΕ.

2) Ψήφισε τους σκληρότερους αντεργατικούς νόμους για την κοινωνική ασφάλιση, την κατάργηση του 8ωρου, την μεγαλύτερη ελαστικοποίηση σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα κ.α.

3) Φτώχυνε μικρομεσαία στρώματα, αύξησε τη φτώχεια στους συνήθεις ύποπτους δηλαδή τους εργαζόμενους ενώ αύξησε τον πλούτο στους έχοντες και κατέχοντες κάνοντας τους πρόσφατα και δώρο φτηνά τετρακίνητα μεγάλου κυβισμού.

4) Έκλεισε τα μάτια στα καρτέλ της ακρίβειας, των τραπεζών, του πετρελαίου, των εφοπλιστών. Βοήθησε κουμπάρους μεγαλοεργολάβους και ηγούμενους να βουτήξουν το χέρι όχι στο μέλι αλλά στο δημόσιο πλούτο. Κήρυξε τον πόλεμο στη νεολαία χτυπώντας κάθε νέο με περίεργη εμφάνιση δολοφονώντας με τις δυνάμεις καταστολής της το 16χρονο Γρηγορόπουλο κλείνοντας μέσα στους τοίχους της απόγνωσης και των αδιεξόδων σε παρόν και μέλλον όλη τη νέα γενιά. Και μετά από αυτό αυτή που στην ουσία πολιτικά και ηθικά δημιούργησε το Δεκέμβρη, αυτή που έδωσε το φυτίλι και το μπουκάλι στους νέους του Δεκέμβρη αυτή είχε το θράσος μαζί με το δεξιό συνεταίρο της το ΛΑΟΣ είχε το θράσος να στοχοποιήσει και να χτυπήσει το μοναδικό κοινοβουλευτικό κόμμα που στέκεται καιρό τώρα δίπλα στη νεολαία.

Είχαμε τη χειρότερη κυβέρνηση γιατί είχαμε και τη χειρότερη αντιπολίτευση. Γιατί είχαμε ένα δικομματικό σύστημα που ένας κόβει κι ο άλλος ράβει. Γιατί πολλά από τα έργα της ΝΔ στρώθηκαν από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Γιατί το ΠΑΣΟΚ ή θα απουσίαζε ή ήταν παραιτημένο μέσα και έξω από τη βουλή από το καθήκον του να κάνει αντιπολίτευση για τι δεν ήθελε να κάνει αντιπολίτευση, στην ουσία ήταν συμπολίτευση. Όταν πιστεύεις στον ίδιο θεό και δόγμα στο ν/φ δεν μπορείς να κάνεις αντιπολίτευση μπορείς να ελπίζεις απλά σε εναλλαγή.

Και εδώ σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ρωτήσουμε σε κάθε μεριά της ελληνικής επικράτειας όλους τους καλοπροαίρετους ανθρώπους ποια ήταν το πολιτικό κόμμα που έκανε αντιπολίτευση στη χειρότερη κυβέρνηση.

Γι’ αυτό και όταν ζητάμε την ψήφο σε αυτές τις ευρωεκλογές δεν αισθανόμαστε ούτε ζητιάνοι ούτε ψεύτες. Με καθαρό πρόσωπο ζητάμε όχι να επιβραβευτεί ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά να δυναμώσει η αντιπολίτευση στο δικομματισμό και στο νεοφιλελευθερισμό.

Είναι τυχαίο άραγε ότι είμαστε οι πιο δημοφιλείς μέσα στη νεολαία ότι είμαστε η ενωτική αριστερά και πρέπει να το τονίζουμε αυτό με ανοιχτά τα αυτιά μας και τα μάτια μας παντού με ειλικρινή πρόταση και έκκληση για να χτίσουμε μια μεγάλη και χρήσιμη αριστερά

Είναι ψέματα ότι είμαστε η ενωτική αριστερά που έχει δώσει μάχες για το περιβάλλον για την παιδεία, για την υγεία για την εργασία, για την πρόοδο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εδώ ζωηρός, νεανικός, σύγχρονος, ενωμένος, μα πάνω από όλα αποφασισμένος να τους σταματήσει να τους εμποδίσει να μας γυρίσουν πίσω.

Ο ΣΥΡΙΖΑ της προόδου και της προοπτικής, ο ΣΥΡΙΖΑ των προτάσεων και των αγώνων είναι εδώ αποφασισμένος να είναι και να παραμείνει επικίνδυνος σε όλους αυτούς που μας μαυρίζουν τη ζωή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εδώ για να φωνάξει και για να ψηφίσει μέσα στην κρίση το ψηφοδέλτιο εκείνο που λέει ότι δική σας είναι η κρίση, η λύση είναι στην αριστερά, η λύση είναι στον ξεσηκωμό, η λύση είναι στην ικανοποίηση των αναγκών των πολλών.

Η ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια ψήφος ελπίδας σε αυτό το 90% που θα υποστεί τις συνέπειες της κρίσης από τους έχοντες και κατέχοντες.

Η ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα φρένο σε όλους αυτούς που με ευκαιρία την κρίση μας επιφυλάσσουν ένα μαύρο μέλλον.

Η ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια ψήφος για να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα στην κοινωνία στην αριστερά. Για να βοηθήσουμε να αλλάξουν τα πράγματα στην Ευρώπη.

Και στις 7 Ιούνη αυτή η ψήφος θα γίνει η χαρά και η γιορτή για την αριστερά μας για το ΣΥΡΙΖΑ, για τους εργαζόμενους, για τις γυναίκες.

Είμαι πεπεισμένη γι αυτό και θεωρώ ότι οι εκλογές της 7ης Ιουνίου θα διαψεύσουν τις δημοσκοπήσεις και  θα δώσουν διψήφιο ποσοστό στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος θα έχει τουλάχιστον τρεις ευρωβουλευτές.

Η κωμωδία αφορά τη Βουλή, την υπόθεση Παυλίδη και την ψηφοφορία γι αυτό. Είχαμε υπουργούς, πρώην υπουργούς, βουλευτές να έχουν το ρόλο των δικαστών και των χωροφυλάκων και να αλληλοκατηγορούνται μεταξύ τους σε σχέση με το ποιος είναι κλέφτης ή ποιος είναι περισσότερο κλέφτης από τον άλλον.

Το τέλος μάλλον ήταν ευχάριστο, happy end, από την άποψη ότι δεν τιμωρήθηκε κανένας, ότι τελικά δεν θα μπει κανένας φυλακή για τα 30 επόμενα χρόνια.

Το συμπέρασμά τους και αυτό για το οποίο θέλουν να μας πείσουν είναι ότι μάλλον δεν υπάρχουν σκάνδαλα.

Το δεύτερο έργο, που είναι πολύ μεγάλη τραγωδία, αφορά τις προβλέψεις και τις δηλώσεις του αξιότιμου κ. Αλμούνια. Τι μας είπε; Μας είπε ότι δεν ξέρω για ποιο λόγο βρισκόμαστε σ΄ αυτή την κατάσταση και υπάρχει αυτή η κρίση. Αυτό που ξέρω όμως είναι ποιος ή ποιοι θα πληρώσουν. Και μίλησε για ακόμα περισσότερες απολύσεις, μίλησε για μείωση μισθών και συντάξεων, μίλησε για περιορισμό στο εισόδημά μας. Θέλουν να φτιάξουν ακόμα περισσότερους ανέργους, θέλουν να κάνουν ακόμα περισσότερες απολύσεις.

Και το λέω αυτό σε μια πόλη την Πάτρα που γνωρίζει πάρα πολύ καλά τι σημαίνουν οι απολύσεις, τι σημαίνει ανεργία, τι σημαίνει άνθρωποι να ζουν στο δρόμο. Το ξέρουν πάρα πολύ καλά οι εργαζόμενοι του Βοσινάκη, που περιμένουν ακόμα,, το γνωρίζουν πολύ καλά οι απολυμένοι της Frigoglass, του Μανιατόπουλου και πολλών, πολλών ακόμα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η ενωτική και ριζοσπαστική Αριστερά καλεί όλο τον κόσμο, όλους τους εργαζόμενους, όλη τη νεολαία, τους καλεί να ενεργοποιηθούμε και να δράσουμε όλοι μαζί. Στόχος είναι να τους αποσύρουμε και να τους παραιτήσουμε, όλους αυτούς τους πολιτικούς και όλες αυτές τις πολιτικές που στην πραγματικότητα θέλουν να φορτώσουν στην πλάτη μας τη δική τους κρίση. Αυτό δεν θα το επιτρέψουμε, θα πασχίσουμε με όλες μας τις δυνάμεις, θα δώσουμε μικρές και μεγάλες μάχες μέσω και έξω από τη Βουλή, μέσα και έξω από το Ευρωκοινοβούλιο. Θέλουμε να αλλάξουμε – και πιστεύω ότι μπορούμε να το κάνουμε- το τοπίο, το πολιτικό και κοινωνικό τοπίο και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.